Αρχείο για Μαρτίου, 2011

Αν ήσασταν πλούσιος άντρας και πεθαίνατε, θα θαβόσασταν σε ένα πλοίο. Αν ήσασταν γυναίκα σε ένα κάρο.

Θα είχατε ονόματα ή επώνυμα όπως: Πλακουτσομύτης, Βρομιάρης, Διχαλογένης, Χοντροπόδαρη, Τριχωτός, Δεντροκαθαριστής, Μυταρού, Κοντόχοντρη, Αλογόμυγα ή Βλάκας. (Ξαφνικά το Χαρίκλεια και το Βρασίδας ακούγονται σέξυ)

Γιατί η σπεσιαλιτέ ήταν ωμό κρέας αρκούδας. (Τι, να τσικνίζεσαι και να μυρίζουν μετά τα ρούχα;)

Γιατί οι Βίκινγκς δεν είχαν δασκάλους. (Αυτό πάλι σε πολλούς θα άρεσε, τώρα που το σκέφτομαι)

Οι Βίκινγκς δεν είχαν ρομαντικούς μύθους και γλυκές ιστορίες. ( Αν η Σταχτοπούτα ήταν Βίκινγκ, θα είχε στραγγαλιστεί από τις αδερφές της, οι οποίες θα είχαν τσακωθεί ύστερα μεταξύ τους μέχρι θανάτου και η νικήτρια, αφού παντρευόταν τον πρίγκηπα, θα τον είχε αποκεφαλίσει για να βασιλέψει μόνη της)

Γιατί για να πάει κάποιος στον Παράδεισο (τη Βαλχάλλα), έπρεπε να σκοτωθεί στη μάχη. (Να μου λείπει)

 

Ιστορικά Κόμικς

Posted: Μαρτίου 31, 2011 in Uncategorized

Από τον Philippus Claudius

Στο Βυζάντιο διαπόμπευαν τους κλέφτες, τους δειλούς, τους μέθυσους, τους μοιχούς, τους προδότες και άλλους, είτε ήταν απλοί πολίτες είτε εξέχουσες προσωπικότητες.Η διαπόμπευση ηταν μια πομπή με πρωταγωνιστή τον διαπομπευόμενο και ενα ξέφρενο οχλο που τον προσέβαλε και εξευτέλιζε με κάθε τρόπο, σε πλατείες και δρόμους. Ήταν από τα πιο αγαπημένα θεάματα των βυζαντινών. Καί σήμερα λέμε «είδα τις πομπές σου», δηλαδή όλα για όσα θα έπρεπε να ντρέπεσαι.

Κατά τη διαπόμπευση, για να προκαλέσουν γέλια στους θεατές, άλειφαν το πρόσωπο του τιμωρημένου με «ασβόλη», ένα είδος καπνιάς, κοινώς φούμο. Η λέξη αποσβολωμένος προέρχεται από αυτήν τη λέξη για να εκφράσει τη ντροπή του τιμωρημένου, εξάλλου και το ρήμα προπηλακίζω (κατακρίνω) βγαίνει από τον πηλό, δηλαδή τη λάσπη με την οποία άλειφαν το πρόσωπο των ατιμασμένων.

Η ασβόλη όμως λεγόταν και μούντζα (μουντό χρώμα). Από εδώ προέρχονται τα ρήματα μουντζώνω και μουντζουρώνω. Για το μουντζουρώνω θα μου πείτε, κατανοητή η σχέση με την καπνιά. Γιατί όμως το φάσκελο ονομάστηκε μούντζα; Επειδή την ασβόλη την άλειφαν στο πρόσωπο του «τυχερού», παίρνοντάς την με την παλάμη του χεριού και μετά άνοιγαν τα δάκτυλά τους, γι’αυτό και το υβριστικό σχήμα του ανοίγματος της παλάμης πήρε το όνομα μούντζα.

Βέβαια, αν ο κατηγορούμενος βρισκόταν αθώος, τότε έβαφαν το πρόσωπό του άσπρο, εξού και η φράση «βγήκα ασπροπρόσωπος», δηλαδή τη γλίτωσα. Έλα όμως που αν τον έβρισκαν ένοχο, του κρεμούσαν κουδούνια στο λαιμό και τον υποδέχονταν με τυμπανοκρουσίες λοιδορώντας τον. Εξού και η ομώνυμη έκφραση «του κρέμασαν κουδούνια». Επίσης, ο ένοχος κουρευόταν δημοσίως (θυμηθείτε τους τεντυμπόηδες των 60s), το οποίο θεωρείτο μεγίστη ντροπή εξού και η φράση «άντε να κουρέυεσαι». Ο τιμωρημένος γινόταν σαν «κουρεμένο γίδι»‘ ή «κουρόγιδο» που αργότερα μετατράπηκε σε κορό(γ)ιδο και μετα σε «κορόιδο». Η καμπάνα της εκκλησίας σήμαινε για την συγκέντρωση του πλήθους (βλέπε του «του βάρεσαν, ή του έριξαν, καμπανα»). Πολλές φορές η κλίση για συγκέντρωση του φιλοθεάμονος κοινού γινόταν με βούκινο (θυμηθείτε την έκφραση «το έκανε βούκινο») ή με τύμπανο («Ο κόσμος τό’χει [ακούσει απο το ] τούμπανο»).

Ευλογημένο Βυζάντιο, εσύ ήξερες να τιμωρείς τις «εξέχουσες» προσωπικότητες…

Εδώ από τη Νάνα Μούσχουρη

 

Στα σχολεία της κατώτερης εκπαίδευσης των βυζαντινών χρόνων, ο δάσκαλος που πρωτομάθαινε τους αρχάριους γραφή, έπαιρνε την πλάκα του μαθητή και έγραφε στην αρχή της με όλη του την καλλιγραφική ικανότητα, πρώτα γράμματα και αργότερα λέξεις και φράσεις. Ύστερα τραβούσε μια γραμμή κάτω από αυτό το υπόδειγμα, για να συνεχίσει κατόπιν ο μαθητής. Αυτό ακριβώς το υπόδειγμα λεγόταν τύπος και υπογραμμός – γιατί υπήρχε υπογράμμιση. Επειδή έπρεπε σαν γραμμένο από το δάσκαλο να είναι τέλειο κι έτσι άξιο για να το μιμηθεί ο μαθητής, η φράση «τύπος και υπογραμμός» κατέληξε να δηλώνει πια τον άνθρωπο που χει και φέρεται άψογα.

Από τον Philippus Claudius

Ο Σπάρτακος είναι πιθανώς ο πιο διάσημος σκλάβος που έζησε ποτέ. Έμεινε στην ιστορία γιατί υποκίνησε και ηγήθηκε της μεγαλύτερης εξέγερσης δούλων στη Ρωμαϊκή  ιστορία. Ο ίδιος καταγόταν από τη Θράκη αλλά αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στην Κάπουα της Ιταλίας, η οποία ήταν περίφημη για τις σχολές μονομάχων που φιλοξενούσε. Εκεί οι μονομάχοι εκπαιδεύονταν σκληρά ώστε να συμμετέχουν στις αιματηρές μονομαχίες που ήταν τόσο δημοφιλείς εκείνη την εποχή και όπου τους έκαναν μάθημα ακόμα και για το που να τρυπούν τους αντιπάλους τους ώστε να εκσφενδονίζοναι πίδακες αίματος και να προσφέρουν μεγαλύτερο θέαμα στους θεατές. Κανείς μονομάχος δεν μπορούσε απλά να τραυματισθεί και να αποσυρθεί από τον αγώνα. Ένας επόπτης ντυμένος Χάροντας συνέθλιβε τα κεφάλια των τραυματισμένων μονομάχων με ένα σφυρί για να είναι σίγουρος ο θάνατος κι ένας άλλος επόπτης ντυμένος Ερμής μετέφερε τα άψυχα κορμιά έξω από την αρένα.

Μην αντέχοντας αυτές τις συνθήκες, το 73 π.Χ. ο Σπάρτακος μαζί με 70 συγκρατούμενούς του κατόρθωσαν να δραπετεύσουν και να καταφύγουν στις υπώρειες του Βεζούβιου. Το βουνό είχε έναν κοίλο κρατήρα στην κορυφή, ιδανικό για κρησφύγετο φυγάδων, ήταν το ψηλότερο σημείο σε μια μεγάλη έκταση, ιδανικό σημείο για να στήνουν καρτέρι στις ρωμαϊκές λεγεώνες και επιπλέον η πλούσια περιοχή της Καμπανίας γύρω από το ηφαίστειο ήταν ιδανική για να ληστεύουν τρόφιμα και άλλα αγαθά. Όμως το βουνό δεν είχε νερό κι έτσι όταν οι πρώτες Ρωμαϊκές λεγεώνες στάλθηκαν εναντίον τους, οι πολιορκούμενοι υπέφεραν από δίψα κυρίως βλέποντας τους Ρωμαίους να χύνουν επιδεικτικά νερό στο χώμα. Μια νύχτα, οι εξεγερθέντες, κατέβηκαν από το βουνό με κληματσίδες κι επιτέθηκαν στο κοιμισμένο στρατόπεδο όπου εξόντωσαν τους εχθρούς τους.

Σιγά σιγά ο στρατός του Σπάρτακου έφθασε να αριθμεί 70.000 ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους ήταν γηγενείς Ιταλοί που είχαν την ατυχία να υποδουλωθούν. Το αρχικό σχέδιο του Σπάρτακου ήταν να φθάσουν πέρα από τις Άλπεις, μιας και οι περισσότεροι δούλοι ήταν Γαλάτες και Γερμανοί, αλλά υπό την πίεση της πλειονότητας του στρατού ξαναγύρισε προς το Νότο γιατί όλοι γοητεύονταν από το πλιάτσικο κι από το γεγονός ότι η αίσθηση της δύναμης και της νίκης επί όλων των στρατών που εστάλησαν εναντίον τους τούς είχε τονώσει το ηθικό.

Το νέο σχέδιο ήταν να πάνε στη Σικελία, μια χώρα με αναρίθμητους δούλους που αν ελευθερώνονταν θα δημιουργούσαν έναν τεράστιο στρατό. Επίσης, η Σικελία ήταν ο σιτοβολώνας της Ρώμης, οπότε ενδεχόμενη κατάληψή της θα έκανε τη Ρώμη να πεινάσει. Οι πειρατές όμως που είχαν συμφωνήσει να τους μεταφέρουν με τα πλοία τους, τους «πούλησαν» κι έτσι ο Σπάρτακος έμεινε αποκλεισμένος απέναντι από τη Σικελία. Μετά από κάποιες νικηφόρες μάχες, οι εξεγερθέντες υπέκυψαν στη σαρωτική δύναμη του νέου στρατηγού των Ρωμαίων, του Κράσσου, ο οποίος σκότωσε 60.000 σκλάβους (μαζί και το Σπάρτακο του οποίου το πτώμα ποτέ δε βρέθηκε) και σταύρωσε τους 6000 επιζώντες κατά μήκος της Αππίας οδού.

Ο Σπάρτακος δεν ήταν κοινωνικός επαναστάτης από την άποψη ότι δεν επιθυμούσε συνειδητά την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και ουδέποτε διατύπωσε οποιασδήποτε φύσης αιτήματα προς τις αρχές της Ρώμης, όπως για παράδειγμα για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των σκλάβων. Εξάλλου η δουλεία συνέχισε να ανθεί για 2000 χρόνια. Ο Σπάρτακος επιθυμούσε να γυρίσει στην πατρίδα του. Ο Σπάρτακος όμως έγινε σύμβολο. Έγινε σύμβολο για όλους όσους διψούν για την ελευθερία, για αυτούς που πέφτουν θύματα κακομεταχείρισης, εκμετάλλευσης και βίας.

Στη Λιβύη, οι αντάρτες ζητούν δικαιοσύνη, ελευθερία του τύπου και του λόγου, ανεξιθρησκεία, εργασία (η ανεργία φθάνει το 21%). Μετά από τόσα χρόνια καταπίεσης, ζητούν να απελευθερωθούν από το ζυγό του Καντάφι. Πρέπει να παραδεχθώ ότι ο Καντάφι έχει εκσυγχρονίσει ως ένα σημείο τη χώρα – ο αλφαβητισμός μάλιστα φθάνει στο 87% – αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αν υπήρχε κάποιος άλλος τόσα χρόνια στο τιμόνι της χώρας, αυτή δε θα είχε παρόμοια πρόοδο. Θέλω να πω ότι πολλοί τύραννοι πάνε μπροστά τη χώρα τους σε κάποιους τομείς, αυτό όμως δε νομιμοποιεί τις εν γένει πράξεις τους, ούτε αποκλείει ίδια πρόοδο αν δεν είχαν κυβερνήσει αυτοί.  Κι εφόσον ένας βοσκός από τη Θράκη μπορεί να αντιταχθεί στους δυνάστες του, έτσι μπορούν και οι κάτοικοι μιας χώρας να αντιτεθούν κι οι ίδιοι στους τυράννους τους. Αυτοί όμως, όχι ο Ομπάμα κι ο κάθε Ομπάμα που επιτίθεται στους τυράννους προσποιούμενος τον ανθρωπιστή και ελευθερωτή των λαών. Οι ισχυροί δε γίνονται Σπάρτακοι. Σπάρτακος γίνεται ο λαός.

Spartacus Love Theme by Alex North 1960

Posted: Μαρτίου 23, 2011 in Μουσική

Ο Σπάρτακος ήταν μονομάχος Θρακικής καταγωγής, που ηγήθηκε μεγάλης επανάστασης δούλων και άλλων κοινωνικώς καταπιεσμένων ατόμων εναντίον των Ρωμαίων. Η επανάσταση του Σπάρτακου είναι μία από τις μεγαλύτερες και μαζικότερες της αρχαιότητας. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την τραγική της κατάληξη, ενέπνευσε πολλά κινήματα αλλά και διανοούμενους και καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια των αιώνων, πολλοί εκ των οποίων ερμήνευσαν ποικιλοτρόπως το χαρακτήρα της επανάστασης, άλλοι δε χρησιμοποίησαν και το όνομα του Σπάρτακου για δηλώσουν τη ριζοσπαστικότητα των ενεργειών τους.