Οι ισχυροί δε γίνονται Σπάρτακοι

Posted: Μαρτίου 24, 2011 in ΙΣΤΟΡΙΑ

Από τον Philippus Claudius

Ο Σπάρτακος είναι πιθανώς ο πιο διάσημος σκλάβος που έζησε ποτέ. Έμεινε στην ιστορία γιατί υποκίνησε και ηγήθηκε της μεγαλύτερης εξέγερσης δούλων στη Ρωμαϊκή  ιστορία. Ο ίδιος καταγόταν από τη Θράκη αλλά αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στην Κάπουα της Ιταλίας, η οποία ήταν περίφημη για τις σχολές μονομάχων που φιλοξενούσε. Εκεί οι μονομάχοι εκπαιδεύονταν σκληρά ώστε να συμμετέχουν στις αιματηρές μονομαχίες που ήταν τόσο δημοφιλείς εκείνη την εποχή και όπου τους έκαναν μάθημα ακόμα και για το που να τρυπούν τους αντιπάλους τους ώστε να εκσφενδονίζοναι πίδακες αίματος και να προσφέρουν μεγαλύτερο θέαμα στους θεατές. Κανείς μονομάχος δεν μπορούσε απλά να τραυματισθεί και να αποσυρθεί από τον αγώνα. Ένας επόπτης ντυμένος Χάροντας συνέθλιβε τα κεφάλια των τραυματισμένων μονομάχων με ένα σφυρί για να είναι σίγουρος ο θάνατος κι ένας άλλος επόπτης ντυμένος Ερμής μετέφερε τα άψυχα κορμιά έξω από την αρένα.

Μην αντέχοντας αυτές τις συνθήκες, το 73 π.Χ. ο Σπάρτακος μαζί με 70 συγκρατούμενούς του κατόρθωσαν να δραπετεύσουν και να καταφύγουν στις υπώρειες του Βεζούβιου. Το βουνό είχε έναν κοίλο κρατήρα στην κορυφή, ιδανικό για κρησφύγετο φυγάδων, ήταν το ψηλότερο σημείο σε μια μεγάλη έκταση, ιδανικό σημείο για να στήνουν καρτέρι στις ρωμαϊκές λεγεώνες και επιπλέον η πλούσια περιοχή της Καμπανίας γύρω από το ηφαίστειο ήταν ιδανική για να ληστεύουν τρόφιμα και άλλα αγαθά. Όμως το βουνό δεν είχε νερό κι έτσι όταν οι πρώτες Ρωμαϊκές λεγεώνες στάλθηκαν εναντίον τους, οι πολιορκούμενοι υπέφεραν από δίψα κυρίως βλέποντας τους Ρωμαίους να χύνουν επιδεικτικά νερό στο χώμα. Μια νύχτα, οι εξεγερθέντες, κατέβηκαν από το βουνό με κληματσίδες κι επιτέθηκαν στο κοιμισμένο στρατόπεδο όπου εξόντωσαν τους εχθρούς τους.

Σιγά σιγά ο στρατός του Σπάρτακου έφθασε να αριθμεί 70.000 ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους ήταν γηγενείς Ιταλοί που είχαν την ατυχία να υποδουλωθούν. Το αρχικό σχέδιο του Σπάρτακου ήταν να φθάσουν πέρα από τις Άλπεις, μιας και οι περισσότεροι δούλοι ήταν Γαλάτες και Γερμανοί, αλλά υπό την πίεση της πλειονότητας του στρατού ξαναγύρισε προς το Νότο γιατί όλοι γοητεύονταν από το πλιάτσικο κι από το γεγονός ότι η αίσθηση της δύναμης και της νίκης επί όλων των στρατών που εστάλησαν εναντίον τους τούς είχε τονώσει το ηθικό.

Το νέο σχέδιο ήταν να πάνε στη Σικελία, μια χώρα με αναρίθμητους δούλους που αν ελευθερώνονταν θα δημιουργούσαν έναν τεράστιο στρατό. Επίσης, η Σικελία ήταν ο σιτοβολώνας της Ρώμης, οπότε ενδεχόμενη κατάληψή της θα έκανε τη Ρώμη να πεινάσει. Οι πειρατές όμως που είχαν συμφωνήσει να τους μεταφέρουν με τα πλοία τους, τους «πούλησαν» κι έτσι ο Σπάρτακος έμεινε αποκλεισμένος απέναντι από τη Σικελία. Μετά από κάποιες νικηφόρες μάχες, οι εξεγερθέντες υπέκυψαν στη σαρωτική δύναμη του νέου στρατηγού των Ρωμαίων, του Κράσσου, ο οποίος σκότωσε 60.000 σκλάβους (μαζί και το Σπάρτακο του οποίου το πτώμα ποτέ δε βρέθηκε) και σταύρωσε τους 6000 επιζώντες κατά μήκος της Αππίας οδού.

Ο Σπάρτακος δεν ήταν κοινωνικός επαναστάτης από την άποψη ότι δεν επιθυμούσε συνειδητά την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και ουδέποτε διατύπωσε οποιασδήποτε φύσης αιτήματα προς τις αρχές της Ρώμης, όπως για παράδειγμα για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των σκλάβων. Εξάλλου η δουλεία συνέχισε να ανθεί για 2000 χρόνια. Ο Σπάρτακος επιθυμούσε να γυρίσει στην πατρίδα του. Ο Σπάρτακος όμως έγινε σύμβολο. Έγινε σύμβολο για όλους όσους διψούν για την ελευθερία, για αυτούς που πέφτουν θύματα κακομεταχείρισης, εκμετάλλευσης και βίας.

Στη Λιβύη, οι αντάρτες ζητούν δικαιοσύνη, ελευθερία του τύπου και του λόγου, ανεξιθρησκεία, εργασία (η ανεργία φθάνει το 21%). Μετά από τόσα χρόνια καταπίεσης, ζητούν να απελευθερωθούν από το ζυγό του Καντάφι. Πρέπει να παραδεχθώ ότι ο Καντάφι έχει εκσυγχρονίσει ως ένα σημείο τη χώρα – ο αλφαβητισμός μάλιστα φθάνει στο 87% – αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αν υπήρχε κάποιος άλλος τόσα χρόνια στο τιμόνι της χώρας, αυτή δε θα είχε παρόμοια πρόοδο. Θέλω να πω ότι πολλοί τύραννοι πάνε μπροστά τη χώρα τους σε κάποιους τομείς, αυτό όμως δε νομιμοποιεί τις εν γένει πράξεις τους, ούτε αποκλείει ίδια πρόοδο αν δεν είχαν κυβερνήσει αυτοί.  Κι εφόσον ένας βοσκός από τη Θράκη μπορεί να αντιταχθεί στους δυνάστες του, έτσι μπορούν και οι κάτοικοι μιας χώρας να αντιτεθούν κι οι ίδιοι στους τυράννους τους. Αυτοί όμως, όχι ο Ομπάμα κι ο κάθε Ομπάμα που επιτίθεται στους τυράννους προσποιούμενος τον ανθρωπιστή και ελευθερωτή των λαών. Οι ισχυροί δε γίνονται Σπάρτακοι. Σπάρτακος γίνεται ο λαός.

Σχόλια
  1. Ο/Η Βασίλης λέει:

    Μα τι βάρβαροι που ήταν αυτοί οι Ρωμαίοι!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s