Οι ερημίτες του παρελθόντος και του σήμερα

Posted: Μαΐου 9, 2011 in ΙΣΤΟΡΙΑ
Ετικέτες: , ,

Από τον Philippus Claudius

O άγιος Συμεών ο Στυλίτης ήταν ένας πασίγνωστος μοναχός που πέρασε 37 χρόνια της ζωής του πάνω σε ένα μια μικρή πλατφόρμα στην κορυφή ενός στύλου, μιας ψηλής κολώνας στη Συρία. Μοναχός από τα δεκαέξι του, εκδιώχθηκε από το μοναστήρι του επειδή μια Σαρακοστή νήστεψε παντελώς από τα πάντα κι έδεσε φύλλα φοίνικα σφιχτά γύρω από τη μέση του για να σφίξει το στομάχι του. Αποφάσισε να μείνει μόνιμα σε ένα βραχώδη τόπο έκτασης 20τμ αλλά πλήθος των προσκυνητών δεν τον άφηνε να προσηλωθεί στις προσευχές. Έτσι, ψάχνοντας βρήκε ένα παλιό κίονα ύψους 15 μέτρων, στην κορυφή του οποίου έφτιαξε μια μικρή πλατφόρμα με κάγκελα (οι πηγές λένε ότι ήταν μόλις 1τμ) κι εκεί έζησε για το υπόλοιπο της ζωής του ως το 459 μ.Χ. Μιας και δεν μπόρεσε να αποφύγει τον κόσμο οριζόντια, προσπάθησε να τον αποφύγει καθέτως. Όμως ούτε έτσι τα κατάφερε. Η φήμη του απλώθηκε στα πέρατα της αυτοκρατορίας και ακόμα και Βυζαντινοί αυτοκράτορες έρχονταν για να συνομιλήσουν μαζί του. Οι προσκυνητές ανέβαιναν με μια σκάλα για να ακούσουν το κήρυγμα του κι επίσης είναι γνωστό ότι αλληλογραφούσε. Όταν πέθανε, το παράδειγμά του ακολούθησαν και άλλοι μοναχοί, γνωστοί ως Στυλίτες.

Μια τέτοια απόφαση προϋποθέτει τεράστια θέληση. Το ερώτημα είναι από πού πηγάζει μια τέτοια απόφαση; Τι οδηγούσε αυτούς τους ανθρώπους σε αυτή τη ζωή; Οι ερημίτες ήταν και είναι πεπεισμένοι ότι η κοινωνία στην οποία ζούμε δεν είναι δίκαιη, είναι αμαρτωλή, ότι είναι διεφθαρμένη, εχθρική και απάνθρωπη. Συνεπώς, η πίστη και η επιθυμία για μια πιο προσωπική σύνδεση με το θείο είναι ένας βασικός λόγος. Και για να μη μιλάμε μόνο με όρους θρησκευτικούς, η κοινωνία είναι για πολλούς μια αμοραλιστική κοινωνία που έχει χάσει το δρόμο της, που καταδυναστεύει τα άτομα και τα πνίγει, που δεν τα αφήνει να εκφραστούν. Διαφορετικά, μια κοινωνία που είναι βουτηγμένη στις απολαύσεις και την κραιπάλη, στον αέναο πλουτισμό και στην υποκουλτούρα, μια κοινωνία που πολλούς τους αηδιάζει και από τη φρίκη τους αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τις πολύβουες πόλεις και να απομονωθούν. Σκοπίμως αποφεύγω να επικεντρωθώ στο μοναχισμό σαν φαινόμενο γιατί θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το φαινόμενο σε επερχόμενο άρθρο.

Είναι δύσκολο να γίνεις ερημίτης. Να αποφασίσεις να εγκαταλείψεις τα πάντα ή έστω τον πρότερο βίο σου, το παλιό τρόπο ζωής και να υιοθετήσεις μια καινούργια θεώρηση της ζωής. Ίσως αυτή η απόφαση να καθίσταται ευκολότερη όσο περνάει η ηλικία μιας και οι άνθρωποι χάνουν πια τις ελπίδες τους, κοινώς μπουχτίζουν κι αποφασίζουν να φύγουν μια ώρα αρχύτερα. Η αλήθεια είναι ότι τη σήμερον ημέρα οι λόγοι για τους οποίους πολλοί εγκαταλείπουν τις πόλεις κι απομονώνονται σε μικρά χωριά είναι πολλοί, σίγουρα με τον οικονομικό να υπερέχει αλλά στο μέλλον νομίζω ότι η ζωή σε πολλές πόλεις θα είναι αβίωτη και ότι πολλοί άνθρωποι θα επιλέγουν ένα πιο μοναχικό δρόμο για να γλιτώσουν από τα δεινά της αστυφιλίας, να έρθουν σε επαφή με τη φύση και τη γαλήνη, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους.  Ίσως είναι κάπως άβολο να μένεις πάνω σε ένα στύλο, αλλά σίγουρα δεν είναι καθόλου κατακριτέο. Και σίγουρα δεν είναι κατακριτέοι αυτοί που φεύγουν ούτε περιθωριακοί. Ίσως ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα και με τον πολιτισμό χιλιόμετρα μακριά να είναι πράγματι μια λύση στα δεινά που μας κατατρέχουν. Από την άλλη πλευρά, το να μένεις στις επάλξεις και να συνεχίζεις να πολεμάς είναι γενναίο ακόμα κι όταν είναι ουτοπικό. Θεωρώ ότι και οι δυο επιλογές είναι σεβαστές. Κι ακόμα δεν ξέρω ποια θα διαλέξω κάποτε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s