Αρχείο για Ιουλίου, 2011

Tάνταλος: Βασιλιάς της Φρυγίας που λόγω θεϊκής καταγωγής θεωρείτο ομοτράπεζος των θεών, κοινώς τον καλούσαν στα οικογενειακά τσιμπούσια. Ήταν όμως και λαμόγιο γιατί έκλεψε νέκταρ και αμβροσία (κάτι πολύ γκουρμέ) κι ακόμη χειρότερα, αποφάσισε να εξακριβώσει εάν οι θεοί ξεγελιώνται. Έσφαξε λοιπόν το γιο του Πέλοπα και τους τον πρόσφερε για γεύμα. Οι πηγές δε διευκρινίζουν αν τον έκανε μαγειρευτό ή ψητό αλλά οι θεοί δεν το έχαψαν εξόν της καννίβαλης Δήμητρας που φαρμάκωσε τον καρπό του Πέλοπα. Έξαλλοι οι θεοί, ανέστησαν τον Πέλοπα (Πέλοπα, δεύρο έξω!) κι έριξαν τον Μήδειο σε ένα λάκκο με νερό στον Άδη με κλαδιά με φρούτα από πάνω του που μαζεύονταν σαν άπλωνε το χέρι του ενώ το νερό απομακρυνόταν σαν έσκυβε να ξεδιψάσει. Το λεγόμενο “μαρτύριο του Ταντάλου” ταλανίζει ως και σήμερα αυτούς που κάνουν δίαιτα (Ουστ, δεν έχει παγωτό για σένα!) Ηθικό δίδαγμα: αν είναι να μαγειρέψετε το παιδί σας, δώστε το σε σεφ μη σας πάρουν χαμπάρι!

Ιώ: Αργίτισσα πριγκήπισσα που τα’φτιαξε με το Δία. Αυτός τη μεταμόρφωσε σε αγελάδα (μάλλον  ήταν τόφαλος η Ιώ γιατί αλλιώς θα τη μεταμόρφωνε σε καρδερίνα, σε γάτα, σε κάτι λεπτό τέλος πάντων) για να τη γλιτώσει από τη μήνι της κερατούς ‘Ηρας αλλά η κερατού απαίτησε από το στεφάνι της να της παραδοθεί η Κλάραμπελ. ‘Ενας γίγαντας με εκατό μάτια τη φύλαγε μέρα νύχτα. Η φράση “Τα μάτια σου τέσσερα” ξαφνικά ακούγεται ηλίθια…Ο φτεροκοπών Ερμής όμως την ελευθέρωσε αλλά και πάλι η κερατού της έστειλε έναν οίστρο (βοϊδόμυγα) να την κατατρέχει. Η δαμάλα Ιώ διέτρεξε όλον τον τότε γνωστό κόσμο παρενοχλούμενη από τη μύγα, το δε Ιόνιο πέλαγος πήρε το όνομα από αυτήν ενώ κι ο Βόσπορος ήταν το πέρασμα του βου (Βους+Πόρος). Η βοϊδοκοπέλα κατέληξε στην Αίγυπτο όπου και γέννησε τον Έπαφο, εθνάρχη των Δαναών– τώρα μωρό ήταν, μοσχάρι ήταν θα σας γελάσω. Εκεί στα ξένα η Ιώ ονομάστηκε Ίσις κι έγινε η μεγάλη θεά των Αιγυπτίων. Μεγαλεία! Με λίγα λόγια, δύσμοιρο βοοειδές πού’πεσε στα χέρια της Ήρας, λέγε με και η γυναίκα-κέρατο, αλλά είχαμε happy end.

Άτλας: Τιτάνας, γιος του Ιαπετού και αδελφός του Προμηθέα (λέγε με και ΔΕΗ). Στην Τιτανομαχία ήταν αρχηγός των Τιτάνων εναντίον των Θεών αλλά μετά την ήττα των πρώτων τιμωρήθηκε από το Δία να κουβαλάει πάντα στην πλάτη του την Ουράνια σφαίρα. Ένα λουμπάγκο σίγουρα θα το είχε αλλά υπέμενε καρτερικά το καθήκον μέχρι που έφτασε ο Ηρακλής ψάχνοντας τα μήλα των Εσπερίδων (κάτι σαν τα φιρίκια θα ήταν). Ο Άτλας προθυμοποιήθηκε να του τα φέρει αυτός από τον κήπο (θα είχε σκάλα μάλλον) εάν κρατούσε για λίγο ο Χέρκιουλιζ τη σφαίρα. Όταν γύρισε πίσω με τα φιρίκια όμως, το’παιξε Κινέζος και δεν έλεγε να ξαναπάρει το θόλο στους ώμους του (τώρα που ίσιωσα, σιγά μην ξανακουβαλήσω). Ο Ηρακλής όμως, παλιά καραβάνα, προσποιούμενος ότι θέλει λίγο βοήθεια για να κρατήσει το θόλο καλύτερα, κατάφερε να αφήσει στο μπουμπούνα Άτλαντα όλο το βάρος και να την κάνει με τα ξινόμηλα. Με λίγα λόγια, ένας αχθοφόρος που από την πολλή κουβάλα, το μυαλό του κατέβασε παροχή.

Ζήνα και Γαβριέλα: η επιτομή της διεστραμμένης μυθολογίας, η Ζήνα και η Γαβριέλα υπήρξαν αθάνατες ηρωίδες πολλών μύθων. Με ελληνικότατα ονόματα, ο Ηρόδοτος μάλιστα μνημονεύει μια κουνιάδα του Θεμιστοκλή ονόματι Γαβριέλα. Η γλώσσα που μιλούσαν έμοιαζε περισσότερο σε Ισλανδικά και Σανσκριτικά παρά Ελληνικά αλλά κοσμογυρισμένες κοπέλες ήταν, τι περιμένατε; Οι περιπέτειές τους τις έφεραν σε μακρινά ελληνικά βασίλεια που κυβερνούσαν μαύροι και Ασιάτες, μιας και είναι πασίγνωστο ότι η Ελλάδα τότε έβριθε Ζαϊρινών και Κορεατών. Αρκεί να επισκεφθεί κάποιος σήμερα την Κυψέλη για να βρει τους απογόνους τους. Οι πόλεις που έσωζαν οι Ηρακλήςwomen, όπως το Άργος, γίνονταν μαγικά παραθαλάσσιες, μην κοιτάτε που τώρα είναι πιο μέσα. Εβδομηντάχρονες θεές (βλέπε Ήρα) ξανάνιωναν και εμφανίζονταν ως 20χρονα τοπ μόντελ. Τα ρούχα των ανθρώπων της εποχής εκείνης ήταν ολόϊδια με αυτά στον Κόναν το Βάρβαρο. Με λίγα λόγια, δύο τσαμπουκαλεμένα κορίτσια, λίγο λαϊκές, που πήγαιναν διακοπές στη Λέσβο…

Κλυταιμνήστρα, κόρη της Λήδας και του Τυνδάρεω, αλλά βασικά κόρη του Δία (κι άλλο ξώγαμο) ο οποίος γονιμοποίησε τη Λήδα με τη μορφή κύκνου κι η Λήδα γέννησε δύο αυγά (τα κλώσσησε κιόλας;), ένα από τα οποία περιείχε τη Ρούλα (Κλυταιμνηστρούλα) και την αδερφή της Ωραία Ελένη (τη Μις Υφήλιο της εποχής). Η Ρούλα παντρεύτηκε το βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονα, ο οποίος θυσίασε την κόρη τους Ιφιγένεια για να δώσουν οι θεοί ούριο άνεμο για να αποπλεύσουν για την Τροία. (Θα μπορούσε κάλλιστα να πάρει το Super Fast). Έξαλλη για το χαμό της θυγατέρας της, η Ρούλα του τα φόρεσε με τον αδελφό του Αίγισθο, και άμα τη επιστροφή του από την Τροία έσφαξε τον Αγαμέμνονα ομού μετά του Αιγίσθου στο μπάνιο αντί να του φτιάξει ένα ωραίο παστίτσιο που ήρθε ο άντρας της στο σπίτι. Το βρήκε όμως από το γιο της Ορέστη που την έστειλε στα θυμαράκια γιατί σκότωσε το μπαμπά. Με λίγα λόγια, από χαροκαμένη μάνα σε καραπουτάνα δολοφόνα.

Ήφαιστος, γιος του Δία και της Ήρας, θεός των σιδεράδων (βλέπε είδη κιγκαλερίας), των τεχνιτών, της φωτιάς και των ηφαιστείων. Όταν γεννήθηκε ήταν κουτσός και τόσο άσχημος που η μάνα του τον πέταξε από τον Όλυμπο (τι μητρικό ένστικτο…). Παρολαυτά, όταν ενηλικιώθηκε, του επετράπη να γυρίσει στον Όλυμπο και για να «ευχαριστήσει” τη μανούλα του, της έφτιαξε ένα χρυσό θρόνο που μόλις κάθισε η Ήρα, ο θρόνος κλείδωσε κι αυτή δεν μπορούσε να σηκωθεί (καλά της έκανε της Μήδειας). Τελικά τον έπεισαν να την ελευθερώσει και τον προξένεψαν με την Miss Young Αφροδίτη για να μην τσακωθούν οι υπόλοιποι θεοί για το ποιος θα τη χαρεί. Η Αφροδίτη βεβαίως βεβαίως δε χάρηκε ιδιαίτερα με το ευτυχές γεγονός, εξού και τον κεράτωνε παντοιοτρόπως με τον Άρη, του σκάρωσε μύρια κουτσούβελα αλλά και πάλι οι θεοί ηρέμησαν τον κερατά και τη δέχτηκε πίσω στην οικογενειακή κλίνη τη μοιχαλίδα. Ο Τάκης (Ηφαιστάκης) έφτιαξε μεταξύ άλλων τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή (τα φοράω και πετάω), τους θρόνους των Ολύμπιων Θεών (δια χειρός Βαράγγη) και την πανοπλία του Αχιλλέα (την έκανε όμως ξώφτερνη και πάρτον κάτω το Λάκη). Με λίγα λόγια, μπάζο βιοπαλαιστής που μαζί του χαντακώθηκε η καλλονή αλλά τουλάχιστον ήταν καλό παιδί.

Νέα στήλη από σήμερα: Η Διεστραμμένη Μυθολογία θα σας μάθει όλα όσα εκτυλίχθηκαν στους αρχαίους μύθους, δίνοντας μια σημειολογική ανάλυση τους και αποκαλύπτοντας την πραγματική τους ερμηνεία με σκοπό να μάθετε κάτι και να ξεστραβωθείτε. Δια χειρός Philippus Claudius, δηλαδή εμού του ιδίου.

Michel Polnareff ~ Le Bal Des Laze

Posted: Ιουλίου 15, 2011 in Μουσική

Από τον Philippus Claudius

Τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν, η Ελλάδα είναι υπό την κατοχή των Ρωμαίων. Το πολιτικό σύστημα της δημοκρατίας έχει καταργηθεί πλήρως, όμως η ελληνική συνείδηση είναι ισχυρή και οι ελληνικές πόλεις-κράτη ευημερούν μεν, είναι όμως ξεπουλημένες στους Ρωμαίους. Το 65 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Νέρων δηλώνει την επιθυμία του να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες κι αμέσως οι Έλληνες αρχίζουν να συμπεριφέρονται δουλοπρεπώς. (Έρχεται ο πλανητάρχης!!!) Ενώ οι αγώνες επρόκειτο να κηρυχθούν, τους ανέβαλαν λόγω της είδησης ότι ο Νέρων θα καθυστερούσε. Συνολικά έγιναν 26 συνεχείς αναβολές μέχρι ο Νέρων να φιλοτιμηθεί να έρθει, δηλαδή το 67 μ.Χ., δύο χρόνια μετά! (Πήγαν πίσω και οι Παραολυμπιακοί;) Κατά την υποδοχή του, τον περιμένουν μεγάλες τιμές και στο άθλημα της αρματοδρομίας στο οποίο συμμετέχει συμβαίνει το εξής απρόοπτο: ο Νέρων πέφτει από το άρμα του αλλά ανακηρύσσεται πρώτος γιατί εντελώς τυχαία όλοι οι συνδιαγωνιζόμενοί του αποσύρονται από τον αγώνα…(Υποθέτω ότι αυτόν που θα νικούσε το Νέρωνα θα τον κρεμάγαν ανάποδα). Το χρυσό στεφάνι είναι δικό του. Όπως και αυτά των άλλων αγώνων, των Ίσθμιων, των Πύθιων και των Νέμεων, όπου έκανε “περιοδεία”. Το παράδοξο είναι ότι το 67 μ.Χ. δεν ήταν η χρονιά να διεξαχθούν ούτε αυτοί οι αγώνες αλλά με τέτοιο αστέρι ήταν αμαρτία να χαθεί η ευκαιρία.

Η περιοδεία του “μεγάλου” αθλητή τον φέρνει στους Δελφούς και πάλι στην Ολυμπία. Και από τα δύο μέρη κλέβει αμύθητους θησαυρούς και αγάλματα. (Πάρτον στο γάμο σου να σου πει και του χρόνου) Κανείς θεατής δεν επιτρεπόταν να εξέλθει του σταδίου όσο ο αυτοκράτωρ αγωνιζόταν επί ποινή θανάτου (Γι’αυτό τουαλέτα από το πρωί).Αξίζει να ειπωθεί ότι ο Νέρων προσέθεσε στους αγώνες αυτούς και μουσικούς αγώνες όπου με τη λύρα του νίκησε σε όλους. (Η Ιταλία νίκησε δηλαδή στη Eurovision του 67 μ.Χ.) Γυρνώντας στη Ρώμη έφερνε μαζί του 1800 πρώτα βραβεία, πολλά στη μορφή κοσμημάτων. (Και μετά κοκορέυονται κάποιοι που πήραν 7 χρυσά…)

Το αποκορύφωμα του γραικυλισμού (η συνήθης δουλοπρέπεια των Γραικών της εποχής και όχι μόνο) ήταν ότι άμα τη επιστροφή του, οι άρχοντες των Ελληνικών πόλεων έσπευσαν με ευγνωμοσύνη να πάνε στην Αιώνια πόλη για να τον τιμήσουν με 888 χρυσά στεφάνια για την τιμή που τους έκανε να έρθει να τους γδύσει. Την εποχή εκείνη, ο Νέρων αποφάσισε να παντρευτεί τον ευνοούμενό του Σπόρο. Στο γάμο ήταν ντυμένος νύφη και η Σύγκλητος υποχρέωθηκε να παρακολουθήσει τη γαμήλια νύχτα με όλα τα παρελκόμενα (βλέπε sex show). Οι άρχοντες των ελληνικών πόλεων έστειλαν ευχετήρια μηνύματα στο ζεύγος για καλούς απογόνους! “Και γνησίους σφίσι παίδας γεννηθήναι, ευχόμενοι”.

Όπως είπε κάποτε ο σκηνοθέτης Stanley Kubrick, “Τα μεγάλα κράτη πάντα συμπεριφέρονταν σαν γκάνγκστερ και τα μικρά κράτη σαν πόρνες”. Η Ελλάδα πρέπει να μη δράσει ως πόρνη στην κρίσιμη αυτή χρονική στιγμή. Ο γραικυλισμός είναι θανάσιμος κι όπως έχει δείξει η ιστορία, οι πόρνες περπατούν συνέχεια σε τεντωμένο σχοινί. Πληρώνονται μεν αλλά σε τελική ανάλυση χάνουν άλλα, πιο σημαντικά πράγματα. O Νέρων κι ο κάθε Νέρων της ιστορίας απλώς θα βάλει τη φωτιά και θα την κοιτάζει να καταστρέφει τα πάντα.

Από το Φίλιππο Κλαύδιο

Σας έχει συμβεί ποτέ να βρίσκεστε σε ένα χώρο με αντικείμενα που ίσως σημαίνουν πολλά για σας ή πιθανώς και να τα βλέπετε για πρώτη φορά και να τα αγγίζετε, να τα παίρνετε στα χέρια σας και να τα περιεργάζεστε και ύστερα να τα αφήνετε για να επικεντρωθείτε στο επόμενο; Ίσως αυτά τα αντικείμενα να έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία για σας, να φέρνουν μνήμες από το παρελθόν και να είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με προσωπικές στιγμές που ζήσατε και δε θέλετε να χαθούν κάτω από το ανελέητο πέρασμα του χρόνου. Ή πάλι, σε ένα νέο χώρο, που είναι ολότελα καινούργιος για σας, να επιθυμείτε να κρατήσετε μια ανάμνησή του με το άγγιγμα που επιτρέπει την αποθήκευση στον εγκέφαλο εικόνων και σχημάτων για μελλοντική ανάσυρση από τη λήθη και για την τέρψη της ψυχής; Αυτή η μνήμη της αφής μας φέρνει σε επαφή με τα πράγματα και κλειδώνει την αύρα τους μέσα μας.

Ανάλογα υπάρχει, θα έλεγε κανείς, η οπτική μνήμη, η μνήμη της ακοής ακόμα και η μνήμη της όσφρησης όταν μια τυχαία μυρωδιά μας πάει χρόνια πίσω και μπορεί να προκαλέσει μέχρι και συγκίνηση. Η μνήμη της αφής όμως μας επιτρέπει να αγγίξουμε το παρόν και να το φυλάξουμε νοερά για το μέλλον. Και τα αντικείμενα που αγγίζουμε μπορούν να μας πάνε πίσω στο χρόνο και μακριά από το τώρα και να μας κάνουν να αναλογιστούμε την ιστορία μας, τη δική μας ιστορία, μία από τις δισεκατομμύρια ιστορίες που δε μοιάζει με καμιά άλλη αλλά εντούτοις συνδέεται με χιλιάδες άλλες ιστορίες.

Το παρόν μας πρέπει όμως όχι μόνο να το αγγίζουμε με τα δάχτυλα αλλά να το πλάθουμε με τα χέρια μας, να το μορφοποιούμε, να το αλλάζουμε, να του δίνουμε συνεχώς νέα τροπή, να το κάνουμε ενδιαφέρον και να μην το αφήνουμε να είναι αιωνίως παρόν αλλά εν δυνάμει μέλλον. Το να λιμνάζει κανείς και να παραμένει ίδιος είναι θλιβερό. Όπως είπε  κάποτε η Γκρέτα Γκάρμπο, ο θρύλος του Χόλλυγουντ: «Έχουμε μια ζωή που είναι μικρή, αν όμως προσπαθήσεις να τη ζήσεις καλά, τότε είναι αρκετή». Και το να ζεις καλά δε σημαίνει πλούτη και δόξες αλλά εξέλιξη και ψυχική βελτίωση. Εξάλλου, είναι καλύτερο να πιάνεις ένα αντικείμενο του παρελθόντος μετά από 40 χρόνια και να σου φέρνει θύμησες από το παρελθόν που έχει αλλάξει παρά να το αγγίζεις ύστερα από τόσες δεκαετίες και να μη σου προκαλεί απολύτως τίποτα, γιατί απλούστατα είσαι ο ακριβώς ίδιος άνθρωπος, χωρίς να έχεις εξελιχθεί στο ελάχιστο. Τα πράγματα είναι μνήμη και η μνήμη είναι σοφία. Και τα δαχτυλά μας ξεκλειδώνουν αυτή τη σοφία…