Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2011

Στον δρόμο της επιστροφής του για τη Σέριφο, πέρασε από την Αιθιοπία (Σαν να λέμε, πήγε Καστελλόριζο μέσω Λαμίας). Εκεί, είδε μια γυναίκα αλυσοδεμένη σε ένα βράχο (how kinky!!!). Δεν ήταν άλλη από την Ανδρομέδα, κόρη του βασιλιά Κηφέα, και της Κασσιόπης. Η Κασσιόπη είχε προκαλέσει την οργή του Ποσειδώνα, επειδή περηφανεύτηκε πως είναι πιο όμορφη από τις Νηρηίδες (άλλη ψωνάρα, βλέπε Νιόβη). Ο Ποσειδώνας έστειλε λοιπόν ως τιμωρία, έναν Δράκοντα και για εξιλέωση απαίτησε την θυσία της Ανδρομέδας. Ο Περσέας, ερωτευμένος με το γκομενάκι, αποφασίζει να σκοτώσει τον Δράκοντα και να πάρει μαζί του την Ανδρομέδα. Και πράγματι έσφαξε το άλιεν και, με την συγκατάθεση των γονιών της παίρνει την Ανδρομέδα μαζί του στη Σέριφο.

Γυρίζοντας o Περσέας νικητής στη Σέριφο, ο Πολυδέκτης, μην πιστεύοντας ότι ο άθλος είχε γίνει, προκαλεί τον ήρωα να του δείξει το κεφάλι. Ο ήρωας προειδοποιεί τους δικούς του να μην κοιτάξουν και βγάζει από τον σάκο το κεφάλι της Μέδουσας. Όσοι το κοίταξαν, ανάμεσά του και ο Πολυδέκτης, πέτρωσαν μονομιάς. Έτσι επιβεβαιώθηκε η δύναμη του κεφαλιού, ακόμη και νεκρό, και γέμισε η Σέριφος από πέτρες που έμοιαζαν με ανθρώπους (προσέχετε που ακουμπάτε όταν πάτε για μπάνιο στα βράχια). Μετά από αυτό ο Περσέας αφιέρωσε το κεφάλι στην Αθηνά, η οποία το πήρε και το κάρφωσε μπροστά στην ασπίδα της. Ο Δίκτυς ανέλαβε την ηγεσία του νησιού (όχι, που θ’άφηνε) και ο Περσέας, με τις δυο γυναίκες, ετοιμάστηκε για την επιστροφή στο Άργος.

Ο Περσέας ήθελε να συμφιλιωθεί με τον παππού του Ακρίσιο, ο οποίος παρόλο που ένιωθε περήφανος για τον εγγονό του, έχοντας γνώση του χρησμού, ήθελε να αποφύγει την συνάντηση και γι’ αυτό κατέφυγε στη Λάρισα της Θεσσαλίας (ιιιιχάαα). Όμως “ό,τι γράφεται δεν ξεγράφεται” όπως λέγανε και οι Αζτέκοι. Ερχόμενος στο Άργοςγια να συναντήσει τον παππού του ο Περσέας, έμαθε ότι στη Λάρισα γίνονταν αγώνες. Τότε έστειλε τη μητέρα του  Δανάη στο Άργος, κι αυτός  πήγε να πάρει μέρος  στα Τσικλητήρεια. Σ’ έναν αγώνα δισκοβολίας ο Περσέας ρίχνοντας δυνατά τον δίσκο (έκανε και παγκόσμιο ρεκόρ παρά τον αντίθετο άνεμο), σκοτώνει έναν από τους θεατές που δεν ήταν άλλος από τον  παππού του  Ακρίσιο. Αυτή η πουτάνα η Πυθία όλα τα βρίσκει. Μην μπορώντας να δεχτεί τον θρόνο του Άργους κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Περσέας, τον ανταλλάσσει με τον ξάδελφό του Μεγαπένθη, βασιλιά της Τίρυνθας. Έτσι ο Περσέας έγινε βασιλιάς της Τίρυνθας (εκεί που τώρα υπάρχει το χωριό με το υπέροχο όνομα Δαλαμανάρα). Όταν ο Περσέας πέθανε, οι θεοί δεν τον έστειλαν στον Άδη, αλλά στα άστρα. Έγινε αστερισμός και μαζί του η Ανδρομέδα έγινε αστέρω όπως και οι γονείς της Κηφέας και Κασσιόπη. Ηθικό δίδαγμα: Αν το μαντείο σας πει ότι ο εγγονός σας θα σας σκοτώσει, κλείστε αυτόν και την κόρη σας σε σκάφη και πετάξτε τους στο πέλαγος. Αν σωθούν, αποφύγετε τα τουρνουά στίβου.

Advertisements


H Μέδουσα του Caravaggio

Περσέας: Σε αντίθεση με το Μελέαγρο που τον έφαγε η μαρμάγκα, ο Περσέας συνεχίζει να είναι από τους πιο δημοφιλείς ήρωες και να συγκεντρώνει πολλά likes. Ο παππούς του Περσέα λεγόταν Ακρίσιος και ήταν βασιλιάς του Άργους. Από το γάμο του απέκτησε μόνο μία κόρη, τη Δανάη. Θέλοντας όμως πάντα να αποκτήσει έναν διάδοχο για τον θρόνο του, αποφάσισε να πάει στην Πυθία και να μάθει αν θα αποκτήσει αγόρι. Η χασικλού Πυθία του ανακοίνωσε πως θα αποκτήσει εγγονό από την Δανάη και πως θα σκοτωθεί από αυτόν. (Μπορεί η Πυθία να ήταν μες στη μαστούρα αλλά σε γενικές γραμμές έπεφτε μέσα στους χρησμούς) Γυρνώντας στο Άργος ξενερωμένος, και για να προλάβει το κακό, έχτισε στο ανάκτορο του υπόγειο θάλαμο, τους τοίχους του οποίου κάλυψε με χαλύβδινες πλάκες (όχι για ηχομόνωση). Εκεί έκλεισε τη Δανάη,  και γύρω-γύρω  τοποθέτησε φρουρούς, ώστε να μη μπορεί να έλθει σε επαφή με άνδρα. Μόνο από ένα παραθύρι, υπερυψωμένο, καταλάβαινε το έξω περιβάλλον η Δανάη. (Παρθένα με το ζόρι) Όμως και μ’αυτό δεν πέτυχε τίποτα ο Ακρίσιος. Ο Δίας γοητευμένος από την ομορφιά της Δανάης, την επισκέπτεται, μέσω του παραθύρου, με την μορφή της χρυσής βροχής και από την ένωση αυτή γεννιέται ο Περσέας. (τι κάνει ο θεός για να συνουσιαστεί…)

Ο Ακρίσιος μαθαίνοντας την γέννηση του εγγονού του, αποφασίζει να κλείσει σε ένα κιβώτιο (σκάφη), την Δανάη και τον γιο της. Έπειτα δίνει εντολή να αφήσουν τη σκάφη στην θάλασσα και να αποφασίσουν οι θεοί για την τύχη της. Μετά από πολλές περιπλανήσεις, τα κύματα ξέβρασαν τη σκάφη στη Σέριφο, όπου την βρίσκει ο ψαράς Δίκτυς. Ο Δίκτυς, αδελφός του βασιλιά του νησιού, Πολυδέκτη, φιλοξένησε στο σπίτι του τους ναυαγούς και τα έκανε μέλη της οικογένειας του (το ότι ο αδελφός του βασιλιά είναι φτωχός ψαράς το αφήνω ασχολίαστο). Ο Περσέας μεγάλωσε στη Σέριφο και έγινε ένα δυνατό παλικάρι. Ο Πολυδέκτης πάλι, από καιρό ορεγόταν για γυναίκα του την Δανάη (ο πορνόγερος). Στην αρχή είχε την αντίρρηση της ίδιας και του αδελφού του. Τώρα όμως είχε ένα βασικό εμπόδιο, τον γιο της, τον Περσέα. Θέλοντας να ξεφορτωθεί τον Περσέα, του ζήτησε ένα ακριβό δώρο και μες στην απελπισία του, ο φτωχός Περσέας του είπε ότι θα του έφερνε το κεφάλι της Μέδουσας. Η Μέδουσα ήταν  η μοναδική θνητή από τις τρεις Γοργόνες, ωραιότατη και αυτή όπως οι δύο αθάνατες αδελφές της Σθενώ και Ευρυάλη. Όμως στο κεφάλι της αντί για μαλλιά, είχε φίδια, χάλκινα χέρια και χρυσά φτερά (αναρωτιέμαι τι σαμπουάν χρησιμοποιούσε). Κι όποιος την κοίταζε κατά πρόσωπο απολιθωνόταν (αποκτούσε αγαλματένιο κορμί). Ο Περσέας χτυπούσε το κεφάλι του με την απίστευτη υπόσχεση που έδωσε αλλά ήταν και ομορφόπαιδο και έτσι συναντά την Αθηνά και τον Ερμή που του λένε πως για να σκοτώσει τη Μέδουσα θα πρέπει να προμηθευτεί:

* Την περικεφαλαία του Άδη, ώστε αόρατος να πλησιάσει τον στόχο του. (Μπορείτε να τη βρείτε στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς)

* Τον μαγικό σάκο “κίβισιν” που θα βάλει το τρομερό κεφάλι της φιδοκεφαλούς. (80% βαμβάκι, 20 πολυέστερ)

* Τα φτερωτά σανδάλια, επειδή η Γοργώ – Μέδουσα, έμενε σε βράχο, στη μέση της θάλασσας. (Περπατάω και πετάω)

* Την αστραφτερή ασπίδα, απ’ όπου θα έβλεπε το κεφάλι της Μέδουσας, γιατί είπαμε, όποιος έβλεπε την Μέδουσα κατάματα πέτρωνε.

* Το κοφτερό σπαθί με το οποίο θα έκοβε τον σκληρό λαιμό της Μέδουσας.

Επειδή ήταν κομματάκι δύσκολο να τα βρει μόνος του, του τα έδωσαν αυτοί. Από τότε υπήρχε το μέσο και το ρουσφέτι…Ααααχχ.

Το μόνο που έμενε πλέον ήταν να μάθει τον τόπο διαμονής της θνητής Γοργόνας. Γι’ άλλη μια φορά η Αθηνά τον βοηθά, υποδεικνύοντας τον δρόμο για τις Γραίες (μάλλον θα την αντάμειψε καταλλήλως το παλικάρι). Οι Γραίες ήταν συγγενείς των Γοργόνων (συννυφάδες) και οι μόνες που ήξεραν τον τόπο διαμονής τους. Ήταν όντα με αποκρουστική όψη. Τρεις μεγαλοκοπέλες που είχαν ένα μάτι  και ένα δόντι, τα οποία αντάλλαζαν μεταξύ τους (να τι παθαίνει κανείς αν δεν πλένει τα δόντια του). Έμεναν κοντά στον Άδη, στα δυτικά του κόσμου. Ο Περσέας τις πλησίασε αόρατος και εκμεταλλευόμενος την στιγμή που αντάλλαζαν το μάτι τους, τους το άρπαξε. Οι Γραίες, υπό την απειλή ότι θα χάσουν το μάτι τους, μαρτύρησαν στον ήρωα τον τόπο διαμονής της Μέδουσας. Όταν ο Πέρσυ πλησίασε τη Μέδουσα, αόρατος και κοιτώντας το καθρέφτισμα της ασπίδας που κρατούσε, έκοψε το κεφάλι της και το έβαλε στο σακίδιο. Από το λαιμό της πετάχτηκε το αίμα στον Ωκεανό, και γεννήθηκε ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο. Για να αποφύγει την καταδίωξη των αδελφών της Μέδουσας, πέταξε γοργά με τα φτερωτά σανδάλια του (σας χαρίζουν άνεση και κομψότητα και είναι ανατομικά). Ο μύθος είναι κομματάκι μεγάλος (εντάξει, δεν είναι και η Οδύσσεια), γι’αυτό συνεχίζεται…

Δανάη και Περσέας, του John William Waterhouse

Μελέαγρος: Όχι πολύ γνωστός πλέον ήρωας αλλά στην αρχαιότητα ήταν πολύ διάσημος (τον έφαγαν τα κυκλώματα). Το celebrity αυτό ήταν γιος του βασιλιά της Καλυδώνας Οινέα και της Αλθαίας. Όταν ο Μελέαγρος ήταν επτά ημερών βρέφος οι Μοίρες εμφανίσθηκαν στη μητέρα του και της είπαν ότι ο γιος της θα πέθαινε όταν θα καιγόταν τελείως το ξύλο που ήταν εκείνη τη στιγμή στο τζάκι. Η Αλθαία, έντρομη, άρπαξε και έσβησε τον δαυλό, τον οποίο φύλαξε στη συνέχεια με μεγάλη προσοχή σε μια λάρνακα (μαζί με την πρώτη του μπούκλα και το πρώτο του δοντάκι). Αργότερα, όταν ο Μελέαγρος μεγάλωσε, έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου. Ποιός ήταν αυτός; Λοιπόν, ο μύθος αρχίζει όταν ο Οινέας θυσίασε κάποτε σε όλους τους άλλους θεούς αλλά ξέχασε την Άρτεμη. Η θεά οργίσθηκε (σιγά κι εσύ μυγιάγγιχτη) και έστειλε εναντίον των Καλυδωνίων ένα φοβερό αγριογούρουνο, τον Καλυδώνιο Κάπρο, που προκαλούσε μεγάλες καταστροφές (Καλυδώνιος Κάφρος δηλαδή). Ο Μελέαγρος καταδίωξε μαζί με τους πιο ονομαστούς Έλληνες ήρωες της εποχής το θηρίο. Σε αυτό το fox hunting συμμετείχε και η Αταλάντη, η πιο διάσημη ηρωίδα της αρχαιότητας, κάτι ανάμεσα σε αγοροκόριτσο και Ζίνα. Αυτήν ερωτεύτηκε ο Μελέαγρος και όταν σκότωσε τον Κάπρο της έδωσε το τομάρι του (how romantic!). Όμως ο Οινέας είχε πει ότι όποιος σκοτώσει τον Κάπρο θα πάρει ως βραβείο το τομάρι του. Τότε οι συμμετέχοντες γιοι του Θεστίου που ήταν και θείοι του Μελέαγρου από την μητέρα του Αλθαία, αντέδρασαν και είπαν ότι είναι ντροπή να το πάρει μια γυναίκα η οποία μάλιστα ούτε καν είχε σκοτώσει το θηρίο (είπαμε ισότητα των φύλων αλλά μη μας καβαλήσει κι η ατάλαντη Αταλάντη). Στην δίκαιη αυτή αντίδραση βρήκαν δικαίωση αφού ως συγγενείς είχαν το νόμιμο δικαίωμα να το πάρουν εκείνοι αν το αρνείτο ο δικαιούχος. Έτσι πήραν το τομάρι του Κάπρου από την Αταλάντη (Φέρτο εδώ μωρή). Ο Μελέαγρος όμως το θεώρησε μεγάλη αυθάδεια από μέρους τους (τι λε ρε μπάρμπα;) και τους σκότωσε όλους και έδωσε στην Αταλάντη το τομάρι (κι αυτή τομάρι ήταν που άφησε να γίνει τέτοιο φονικό, ούτε γούνα να ήταν). Τότε η μητέρα του Αλθαία που είδε να σκοτώνονται τα αδέρφια της από το χέρι του γιου της λυπήθηκε τόσο πολύ που πήγε και έβγαλε από την λάρνακα το ξύλο και το έκαψε όλο με αποτέλεσμα να πεθάνει και ο Μελέαγρος όπως είχαν προβλέψει οι Μοίρες. Ηθικό δίδαγμα: Μην ανοίγετε στις Μοίρες, δεν έρχονται πάντα για καλό, και βάλτε καλοριφέρ στο σπίτι.

ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ: ΝΙΟΒΗ

Posted: Σεπτεμβρίου 15, 2011 in Uncategorized

Η δολοφονία των παιδιών της Νιόβης από τον Veraecht


ΝΙΟΒΗ Κόρη του βασιλιά της Φρυγίας Ταντάλου (βλέπε άρθρο – “περπατάω και πεινάω”), στεφάνι του Αμφίονα, βασιλιά της Θήβας και μητέρα εξ αυτού δεκατεσσάρων παιδιών (εφτά αγόρια και εφτά κορίτσια). Είχαν και όνομα: Νιοβίδες (Φανταστείτε τι επίδομα πολυτέκνων θα έπαιρνε η κουνέλα). Φαίνεται πως κάποτε η Νιόβη υπερηφανεύθηκε για την ομορφιά των τέκνων της λέγοντας πως «ένα μόνο ζεύγος διδύμων έναντι των τόσων δικών της έχει να επιδείξει η Λητώ, η εκλεκτή του Δία» (εννοώντας την Άρτεμη και τον Απόλλωνα). Με λίγα λόγια, τι να μας πεις κι εσύ Λητώ που έχεις ένα παιδί κι ένα κορίτσι (χωριό φλασμπακ) ενώ εγώ τά’χω 14 ζωή να’χουν. Όταν το έμαθε η Λητώ αγανάκτησε και ζήτησε από τα παιδιά της να τιμωρήσουν την υπερήφανη αυτή θνητή. (Κοινώς: «Τι είπες μωρή;») Έτσι οι δύο θεοί τόξευσαν με τα αλάθητα βέλη τους, η μεν Άρτεμη τις κόρες, ο δε Απόλλων τους γιους (politically correct από τότε). Από τον όλεθρο αυτό σώθηκαν μόνο δύο από τα παιδιά της Αλαζονιόβης. Τα νεκρά σώματα των Νιοβίδων έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, αφού ο Δίας μετέβαλλε σε πέτρα όποιον επιχειρούσε να αποδώσει νεκρικές τιμές σ΄αυτά. Μόνο δε την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί, μετά από τις ικεσίες της χαροκαμένης μάνας και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους. Ο Σοφοκλής την παρουσιάζει φυγάδα από τη Βοιωτία να θρηνεί συνέχεια ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνισθούν τον πόνο της, μέχρι που ο ψυχοπονιάρης Ζεύς την μεταμορφώνει σε βράχο από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων (αυτό τώρα το λες σπλαχνικό; Στην αρχαία μυθολογία, όποτε κάποιος ζητούσε τη βοήθεια των θεών για να γλιτώσει από κάτι, αυτοί τον μεταμόρφωναν σε βράχο, ιτιά ή καρακάξα. Ωραία βοήθεια!)

«Ήρθα, είδα, νίκησα!» – Ιούλιος Καίσαρας (Πήγε στον Πόντο, αντιμετώπισε τον Φαρνάκη, τον εστειλε στον ‘Αδη. Στο τσακ μπαμ. Veni vidi vici στα Λατινικά, λέγεται ακόμη για κάτι που έγινε γρήγορα και αποτελεσματικά)

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Συνεχώς ξεψυχάει. – Δημήτρης Χορν

Τα μεγάλα έθνη πάντα λειτουργούσαν σαν γκάνγκστερ και τα μικρά έθνη σαν πόρνες.»  – Stanley Kubrick

«Ο Θεός πέθανε»   – Νίτσε

«Ο Νίτσε πέθανε.»   – Θεός (Μην τα βάζετε με το Θεό)

«Το οφθαλμός αντί οφθαλμού θα κάνει όλον τον κόσμο τυφλό» – Μαχάτμα Γκάντι

«Απόψε θα δειπνήσουμε όλοι πλουσιοπάροχα στα βασίλεια του Πλούτωνα.»  (Λεωνίδας, πριν τη μάχη στις Θερμοπύλες)

Τω καιρώ εκείνω, εν Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίων, υιός του Προμηθέα. Ο Δίας είχε σιχαθεί πια το ανθρώπινο γένος με τις ανομίες και τις λαμογιές του κι αποφάσισε να το ξαποστείλει με έναν κατακλυσμό (Βίβλος flashback!) Ο Προμηθέας συμβούλευσε το γιόκα του να φτιάξει μια κιβωτό και να μπει μέσα με τη γυναίκα του την Πύρρα για να σωθούν από τη νεροποντή (αυτοί πάλι δε μάζεψαν ζωολογικό κήπο όπως ο Νώε). Μετά από δέκα μέρες θαλασσοπνιξίματος, το Superfast Ζευς προσάραξε σην κορυφή του Παρνασσού (το χιονοδρομικό είχε καλυφθεί από τα νερά). Όλη η ανθρωπότητα είχε πλέον αφανισθεί κι έτσι, οι δύο επιζώντες ρώτησαν στο μαντείο των Δελφών πώς να ξαναγεννηθεί το ανθρώπινο γένος. Θα μου πείτε, ποιόν ρώτησαν στο μαντείο αφού όλοι είχαν πνιγεί εκτός από αυτούς. Ρώτησαν τη θεά Θέμιδα αφού η Πυθία είχε μάλλον γίνει πλαγκτόν. Η Θέμις λοιπόν τους συμβούλευσε να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της μητέρας τους. Αυτοί κατάλαβαν σωστά ότι ο χρησμός εννοούσε τις πέτρες, τα οστά της γης, της Μεγάλης Μητέρας (ευτυχώς δεν ξέθαψαν τη μάνα τους). Απ’τα λιθάρια που έριχνε πίσω του ο Δευκαλίων γεννήθηκαν άνδρες (με πρώτο τον Έλληνα) κι από τις κοτρώνες που έριχνε πίσω της η Πύρρα γεννήθηκαν γυναίκες, όπως η Πετρούλα. Οι άνθρωποι ονομάστηκαν λαός (στα αρχαία Ελληνικά «λας» σήμαινε πέτρα – βλέπε τη λέξη λατομείο). Συμβουλή: Η φράση «ρίχνω μαύρη πέτρα πίσω μου» δε γεννάει κατ’ανάγκη και αράπηδες.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τα Κακά Κορίτσια.

ΕΡΙΣ: Κόρη της Νύκτας, θεά της ζήλειας, της διχόνοιας, του  τσακωμού και του ξεμαλλιάσματος. Αυτή ή καλόγρια παριστανόταν συχνά να κουτσαίνει ή να καμπουριάζει (ήταν κι ωραία κοπέλα). Παιδιά της ήταν ο Πόνος, η Λήθη, η Άτη (απάτη), ο Λοιμός, οι Μάχες, ο Φόνος και η Δυσνομία (η οικογένεια Άνταμς). Όταν οι θεοί δεν την κάλεσαν στο κοσμικό γεγονός της χρονιάς, δηλαδή στο γάμο της Θέτιδος με τον Πηλέα (των γονιών του Αχιλλέα), αυτή έξαλλη άφησε να κυλήσει στο στη δεξίωση ένα χρυσό μήλο με την επιγραφή «τη καλλίστη», δηλαδή στην καλύτερη. Αυτό ήταν το διάσημο Μήλον της Έριδος. Φυσικό ήταν οι θεές Αθηνά, Ήρα και Αφροδίτη να μαλλιοτραβηχτούν διεκδικώντας το μήλο (Μπορεί να ήταν θεές αλλά ήταν και κατίνες). Επελέγη τότε ο πρίγκηψ Πάρις για να διαλέξει ποια θα πάρει το μήλο. Στα καλλιστεία που ακολούθησαν, η Αθηνά, εκτός του ότι δήλωσε ότι θέλει να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά του Τρίτου κόσμου, έταξε στον Πάρι ότι θα τον έκανε το σοφότερο άνθρωπο επί γης. Η Ήρα του έταξε απίστευτη σωματική δύναμη (κι ένα οικόπεδο στα Καμένα Βούρλα). Η Αφροδίτη όμως, μεγάλη πουτάνα, του έταξε την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, την Ωραία Ελένη. Εννοείται ότι νικήτρια (Μις Φιρίκι) στέφθηκε η Αφροδίτη, μετά ο Πάρις έκλεψε την Ωραία Ελένη κι έτσι ξεκίνησε ο Τρωικός Πόλεμος. Ηθικό δίδαγμα: Κι εμένα δε με καλούν σε όλα τα πάρτυ, αλλά δεν κάνω κι έτσι.

ΑΡΠΥΙΕΣ: Θηλυκά τέρατα, αδελφές της αγγελιαφόρου των θεών Ίριδας. Ήταν προσωποποιήσεις του θυελλώδους ανέμου. Τα ονόματά τους ήταν Ποδάργη (όχι Ποδάγρα), Αελλώ (όπως το σινεμά) και Κελαινώ.  Τα τέρατα αυτά είχαν τη μορφή πουλιών με κεφάλι γυναίκας και σε αντίθεση με την αδελφή τους Ίριδα αυτές θεωρούνταν αγγελιαφόροι του Άδη (όπως τα ταχυδρομικά περιστέρια αλλά στο πιο Τσάκι, η κούκλα του Σατανά). Οι Άρπυιες υποτίθεται ότι άρπαζαν τα παιδιά και τις ψυχές των ανθρώπων. Για το λόγο αυτό τις απεικόνιζαν επάνω στους τάφους να κρατούν στα νύχια τους την ψυχή του νεκρού (Σκιάχτηκα).  Στον πιο διάσημο μύθο τους οι Άρπυιες υπήρξαν τιμωροί του Φινέα στη Βιθυνία της Θράκης. Ο μάντης Φινέας είχε τυφλωθεί από τον Δία επειδή απεκάλυπτε τις προθέσεις του στους ανθρώπους (τσάτσος), και έτσι ο Δίας του έστειλε τις Άρπυιες, που του άρπαζαν την τροφή ή τη λέρωναν με τις κουτσουλιές τους, ώστε ο Φινέας να είναι πάντα πεινασμένος (φανταστείτε να έχετε την πίτσα μπροστά σας και να τη χέσει ένα περιστέρι). Απ’αυτό το βάσανο τον έσωσαν δύο Αργοναύτες, ο Κάλαϊς κι ο Ζήτης, που κυνήγησαν τις κίσσες (είδαν κι απόειδαν με την ξώβεργα και τις πήραν στο κατόπι με το τουφέκι). Θα τις σκότωναν (Άρπυια στη γάστρα έχετε φάει; Λουκούμι!) αλλά τελικά έγινε κάποιο είδος συμβιβασμού: με τη μεσολάβηση της Ίριδας (αδερφούλα μας!), γλίτωσαν τη ζωή τους αλλά υποσχέθηκαν να επιστρέψουν στη σπηλιά τους και να μην ξαναχέσουν στο φαϊ του κόσμου.