Archive for the ‘Uncategorized’ Category

«Θίσβη», έργο του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ (1909).

Η Θίσβη και ο Πύραμος ζούσαν σε γειτονικά σπίτια (μεσοτοιχία). Ήταν ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον αλλά οι γονείς τους τούς είχαν απαγορεύσει να παντρευτούν (γιατί δεν τα έβρισκαν στην προίκα ή γιατί λόγω μεσοτοιχίας έκαναν πολύ θόρυβο στα πάρτυ) κι έτσι επικοινωνούσαν ηχητικά από μία ρωγμή στον κοινό τοίχο. Τελικώς συμφώνησαν πως μια νύχτα θα συναντιόνταν κρυφά στον «Τάφο του Νίνου», ύψωμα έξω από την πόλη, όπου υπήρχε πηγή. Η Θίσβη έφθασε πρώτη εκεί (δεν είχε κίνηση), αλλά κρύφτηκε επειδή είδε μια λέαινα που πήγε να ξεδιψάσει στην πηγή αφού είχε φάει. Το πέπλο όμως της Θίσβης είχε πέσει κάτω και η λέαινα το έπαιξε και το λέρωσε με το ματωμένο στόμα της (Πάει, καινούργιο πέπλο, θα πρέπει να το βάλω στο πρόγραμμα με τα ευαίσθητα τώρα). Στο μεταξύ ήρθε ο Πύραμος, είδε τις πατημασιές της λέαινας και το ματωμένο πέπλο, και νόμισε ότι η Θίσβη είχε φαγωθεί από το λιοντάρι. Γεμάτος απόγνωση και ενοχή επειδή είχε συμφωνήσει να συναντηθούν σε επικίνδυνο μέρος, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Η Θίσβη, όταν βγήκε από την κρυψώνα της και είδε τον Πύραμο νεκρό, αυτοκτόνησε με το ίδιο σπαθί (Δε θα κάνω σκωπτικό σχόλιο, η στιγμή είναι τραγική). Οι ομοιότητες με το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα είναι αρκετές, δε νομίζετε; Ηθικό δίδαγμα: Για πρώτο ραντεβού, προτιμήστε μια καφετέρια.

ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ: ΝΙΟΒΗ

Posted: Σεπτεμβρίου 15, 2011 in Uncategorized

Η δολοφονία των παιδιών της Νιόβης από τον Veraecht


ΝΙΟΒΗ Κόρη του βασιλιά της Φρυγίας Ταντάλου (βλέπε άρθρο – “περπατάω και πεινάω”), στεφάνι του Αμφίονα, βασιλιά της Θήβας και μητέρα εξ αυτού δεκατεσσάρων παιδιών (εφτά αγόρια και εφτά κορίτσια). Είχαν και όνομα: Νιοβίδες (Φανταστείτε τι επίδομα πολυτέκνων θα έπαιρνε η κουνέλα). Φαίνεται πως κάποτε η Νιόβη υπερηφανεύθηκε για την ομορφιά των τέκνων της λέγοντας πως «ένα μόνο ζεύγος διδύμων έναντι των τόσων δικών της έχει να επιδείξει η Λητώ, η εκλεκτή του Δία» (εννοώντας την Άρτεμη και τον Απόλλωνα). Με λίγα λόγια, τι να μας πεις κι εσύ Λητώ που έχεις ένα παιδί κι ένα κορίτσι (χωριό φλασμπακ) ενώ εγώ τά’χω 14 ζωή να’χουν. Όταν το έμαθε η Λητώ αγανάκτησε και ζήτησε από τα παιδιά της να τιμωρήσουν την υπερήφανη αυτή θνητή. (Κοινώς: «Τι είπες μωρή;») Έτσι οι δύο θεοί τόξευσαν με τα αλάθητα βέλη τους, η μεν Άρτεμη τις κόρες, ο δε Απόλλων τους γιους (politically correct από τότε). Από τον όλεθρο αυτό σώθηκαν μόνο δύο από τα παιδιά της Αλαζονιόβης. Τα νεκρά σώματα των Νιοβίδων έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, αφού ο Δίας μετέβαλλε σε πέτρα όποιον επιχειρούσε να αποδώσει νεκρικές τιμές σ΄αυτά. Μόνο δε την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί, μετά από τις ικεσίες της χαροκαμένης μάνας και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους. Ο Σοφοκλής την παρουσιάζει φυγάδα από τη Βοιωτία να θρηνεί συνέχεια ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνισθούν τον πόνο της, μέχρι που ο ψυχοπονιάρης Ζεύς την μεταμορφώνει σε βράχο από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων (αυτό τώρα το λες σπλαχνικό; Στην αρχαία μυθολογία, όποτε κάποιος ζητούσε τη βοήθεια των θεών για να γλιτώσει από κάτι, αυτοί τον μεταμόρφωναν σε βράχο, ιτιά ή καρακάξα. Ωραία βοήθεια!)

«Ήρθα, είδα, νίκησα!» – Ιούλιος Καίσαρας (Πήγε στον Πόντο, αντιμετώπισε τον Φαρνάκη, τον εστειλε στον ‘Αδη. Στο τσακ μπαμ. Veni vidi vici στα Λατινικά, λέγεται ακόμη για κάτι που έγινε γρήγορα και αποτελεσματικά)

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Συνεχώς ξεψυχάει. – Δημήτρης Χορν

Τα μεγάλα έθνη πάντα λειτουργούσαν σαν γκάνγκστερ και τα μικρά έθνη σαν πόρνες.»  – Stanley Kubrick

«Ο Θεός πέθανε»   – Νίτσε

«Ο Νίτσε πέθανε.»   – Θεός (Μην τα βάζετε με το Θεό)

«Το οφθαλμός αντί οφθαλμού θα κάνει όλον τον κόσμο τυφλό» – Μαχάτμα Γκάντι

«Απόψε θα δειπνήσουμε όλοι πλουσιοπάροχα στα βασίλεια του Πλούτωνα.»  (Λεωνίδας, πριν τη μάχη στις Θερμοπύλες)

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τα Κακά Κορίτσια.

ΕΡΙΣ: Κόρη της Νύκτας, θεά της ζήλειας, της διχόνοιας, του  τσακωμού και του ξεμαλλιάσματος. Αυτή ή καλόγρια παριστανόταν συχνά να κουτσαίνει ή να καμπουριάζει (ήταν κι ωραία κοπέλα). Παιδιά της ήταν ο Πόνος, η Λήθη, η Άτη (απάτη), ο Λοιμός, οι Μάχες, ο Φόνος και η Δυσνομία (η οικογένεια Άνταμς). Όταν οι θεοί δεν την κάλεσαν στο κοσμικό γεγονός της χρονιάς, δηλαδή στο γάμο της Θέτιδος με τον Πηλέα (των γονιών του Αχιλλέα), αυτή έξαλλη άφησε να κυλήσει στο στη δεξίωση ένα χρυσό μήλο με την επιγραφή «τη καλλίστη», δηλαδή στην καλύτερη. Αυτό ήταν το διάσημο Μήλον της Έριδος. Φυσικό ήταν οι θεές Αθηνά, Ήρα και Αφροδίτη να μαλλιοτραβηχτούν διεκδικώντας το μήλο (Μπορεί να ήταν θεές αλλά ήταν και κατίνες). Επελέγη τότε ο πρίγκηψ Πάρις για να διαλέξει ποια θα πάρει το μήλο. Στα καλλιστεία που ακολούθησαν, η Αθηνά, εκτός του ότι δήλωσε ότι θέλει να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά του Τρίτου κόσμου, έταξε στον Πάρι ότι θα τον έκανε το σοφότερο άνθρωπο επί γης. Η Ήρα του έταξε απίστευτη σωματική δύναμη (κι ένα οικόπεδο στα Καμένα Βούρλα). Η Αφροδίτη όμως, μεγάλη πουτάνα, του έταξε την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, την Ωραία Ελένη. Εννοείται ότι νικήτρια (Μις Φιρίκι) στέφθηκε η Αφροδίτη, μετά ο Πάρις έκλεψε την Ωραία Ελένη κι έτσι ξεκίνησε ο Τρωικός Πόλεμος. Ηθικό δίδαγμα: Κι εμένα δε με καλούν σε όλα τα πάρτυ, αλλά δεν κάνω κι έτσι.

ΑΡΠΥΙΕΣ: Θηλυκά τέρατα, αδελφές της αγγελιαφόρου των θεών Ίριδας. Ήταν προσωποποιήσεις του θυελλώδους ανέμου. Τα ονόματά τους ήταν Ποδάργη (όχι Ποδάγρα), Αελλώ (όπως το σινεμά) και Κελαινώ.  Τα τέρατα αυτά είχαν τη μορφή πουλιών με κεφάλι γυναίκας και σε αντίθεση με την αδελφή τους Ίριδα αυτές θεωρούνταν αγγελιαφόροι του Άδη (όπως τα ταχυδρομικά περιστέρια αλλά στο πιο Τσάκι, η κούκλα του Σατανά). Οι Άρπυιες υποτίθεται ότι άρπαζαν τα παιδιά και τις ψυχές των ανθρώπων. Για το λόγο αυτό τις απεικόνιζαν επάνω στους τάφους να κρατούν στα νύχια τους την ψυχή του νεκρού (Σκιάχτηκα).  Στον πιο διάσημο μύθο τους οι Άρπυιες υπήρξαν τιμωροί του Φινέα στη Βιθυνία της Θράκης. Ο μάντης Φινέας είχε τυφλωθεί από τον Δία επειδή απεκάλυπτε τις προθέσεις του στους ανθρώπους (τσάτσος), και έτσι ο Δίας του έστειλε τις Άρπυιες, που του άρπαζαν την τροφή ή τη λέρωναν με τις κουτσουλιές τους, ώστε ο Φινέας να είναι πάντα πεινασμένος (φανταστείτε να έχετε την πίτσα μπροστά σας και να τη χέσει ένα περιστέρι). Απ’αυτό το βάσανο τον έσωσαν δύο Αργοναύτες, ο Κάλαϊς κι ο Ζήτης, που κυνήγησαν τις κίσσες (είδαν κι απόειδαν με την ξώβεργα και τις πήραν στο κατόπι με το τουφέκι). Θα τις σκότωναν (Άρπυια στη γάστρα έχετε φάει; Λουκούμι!) αλλά τελικά έγινε κάποιο είδος συμβιβασμού: με τη μεσολάβηση της Ίριδας (αδερφούλα μας!), γλίτωσαν τη ζωή τους αλλά υποσχέθηκαν να επιστρέψουν στη σπηλιά τους και να μην ξαναχέσουν στο φαϊ του κόσμου.

Το αθάνατο love story της Ελληνικής μυθολογίας. Η Ηρώ ήταν ιέρεια της Αφροδίτης που κατοικούσε σ’ένα πύργο στην πόλη Σηστό, στην Ευρωπαϊκή ακτή του Ελλήσποντου. Στην απέναντι πλευρά, στην πόλη Άβυδο, ζούσε ένας νέος, ο Λέανδρος (καμία σχέση με τη Βίκυ Λέανδρος), που ερωτεύτηκε την Ηρώ και κάθε βράδυ περνούσε κολυμπώντας τον Ελλήσποντο για να τη βρει. Κάθε βράδυ η Ηρώ άναβε μια λάμπα για να βλέπει ο εραστής της ώστε να μη χαθεί και καταλήξει στο Μεσολόγγι…Το ξημέρωμα, αφότου είχαν μιλήσει για πολιτική και κοινωνικά ζητήματα (και καλά…), ο Λέανδρος γύριζε κολυμπώντας στην Άβυδο (είχε να ανοίξει και το μαγαζί). Ήρθε όμως χειμώνας και συμφώνησαν ότι πλέον η διάβαση ήταν επικίνδυνη (άσε που θα μπορούσε να τον χτυπήσει κανένα κρισκράφτ) και αποφάσισαν να ανταμωθούν ξανά την άνοιξη. Έλα όμως που η Ηρώ ξέχασε αναμμένη τη λάμπα (τζάμπα καίει η λάμπα) και ο Λέανδρος εξέλαβε το φως ως ερωτική πρόσκληση. Έπεσε στην ανεμοδαρμένη θάλασσα αλλά ο άνεμος έσβησε το λυχνάρι, οπότε έχασε τον προσανατολισμό του και πνίγηκε. Το πρωί η Ηρώ είδε το πτώμα του να επιπλέει και κολυμπώντας δίπλα του πνίγηκε μαζί του. Οι δύο άτυχοι εραστές ξεβράστηκαν στην ακτή αγκαλιασμένοι (τούρκικο μελό). Ηθικό δίδαγμα: Μην κάνετε long-distance σχέσεις. Κι αν πρέπει να κάνετε, πάρτε το ferry-boat.

Κλυταιμνήστρα, κόρη της Λήδας και του Τυνδάρεω, αλλά βασικά κόρη του Δία (κι άλλο ξώγαμο) ο οποίος γονιμοποίησε τη Λήδα με τη μορφή κύκνου κι η Λήδα γέννησε δύο αυγά (τα κλώσσησε κιόλας;), ένα από τα οποία περιείχε τη Ρούλα (Κλυταιμνηστρούλα) και την αδερφή της Ωραία Ελένη (τη Μις Υφήλιο της εποχής). Η Ρούλα παντρεύτηκε το βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονα, ο οποίος θυσίασε την κόρη τους Ιφιγένεια για να δώσουν οι θεοί ούριο άνεμο για να αποπλεύσουν για την Τροία. (Θα μπορούσε κάλλιστα να πάρει το Super Fast). Έξαλλη για το χαμό της θυγατέρας της, η Ρούλα του τα φόρεσε με τον αδελφό του Αίγισθο, και άμα τη επιστροφή του από την Τροία έσφαξε τον Αγαμέμνονα ομού μετά του Αιγίσθου στο μπάνιο αντί να του φτιάξει ένα ωραίο παστίτσιο που ήρθε ο άντρας της στο σπίτι. Το βρήκε όμως από το γιο της Ορέστη που την έστειλε στα θυμαράκια γιατί σκότωσε το μπαμπά. Με λίγα λόγια, από χαροκαμένη μάνα σε καραπουτάνα δολοφόνα.

Ήφαιστος, γιος του Δία και της Ήρας, θεός των σιδεράδων (βλέπε είδη κιγκαλερίας), των τεχνιτών, της φωτιάς και των ηφαιστείων. Όταν γεννήθηκε ήταν κουτσός και τόσο άσχημος που η μάνα του τον πέταξε από τον Όλυμπο (τι μητρικό ένστικτο…). Παρολαυτά, όταν ενηλικιώθηκε, του επετράπη να γυρίσει στον Όλυμπο και για να «ευχαριστήσει” τη μανούλα του, της έφτιαξε ένα χρυσό θρόνο που μόλις κάθισε η Ήρα, ο θρόνος κλείδωσε κι αυτή δεν μπορούσε να σηκωθεί (καλά της έκανε της Μήδειας). Τελικά τον έπεισαν να την ελευθερώσει και τον προξένεψαν με την Miss Young Αφροδίτη για να μην τσακωθούν οι υπόλοιποι θεοί για το ποιος θα τη χαρεί. Η Αφροδίτη βεβαίως βεβαίως δε χάρηκε ιδιαίτερα με το ευτυχές γεγονός, εξού και τον κεράτωνε παντοιοτρόπως με τον Άρη, του σκάρωσε μύρια κουτσούβελα αλλά και πάλι οι θεοί ηρέμησαν τον κερατά και τη δέχτηκε πίσω στην οικογενειακή κλίνη τη μοιχαλίδα. Ο Τάκης (Ηφαιστάκης) έφτιαξε μεταξύ άλλων τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή (τα φοράω και πετάω), τους θρόνους των Ολύμπιων Θεών (δια χειρός Βαράγγη) και την πανοπλία του Αχιλλέα (την έκανε όμως ξώφτερνη και πάρτον κάτω το Λάκη). Με λίγα λόγια, μπάζο βιοπαλαιστής που μαζί του χαντακώθηκε η καλλονή αλλά τουλάχιστον ήταν καλό παιδί.

Schindler’s List Theme by Itzhak Perlman

Posted: Ιουνίου 25, 2011 in Uncategorized