Posts Tagged ‘Ίρις’

Η Ίρις ήταν δευτερεύουσα θεότητα του Ολύμπου. Ανήκε στην ακολουθία των θεών με καθήκοντα αγγελιαφόρου όμοια με εκείνα του Ερμή (ταχυδρόμα δηλαδή). Οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν την Ίριδα ακριβώς όπως αγιογραφούνται σήμερα από τους χριστιανούς οι αρχάγγελοι: Νέα με πλούσιο κοντό χιτώνα, με μεγάλα φτερά στους ώμους και χρυσά φτερωτά σανδάλια φέροντας στο χέρι το κηρύκειο, όπως ο Ερμής. Κάθε μέρα μετέφερε από τη ιερή πηγή της Στύγας το ιερό ύδωρ, που ήταν αναγκαίο για τον όρκο των θεών (γιατί δεν πήγαινε μια και καλή να φέρει πολύ με κοντέινερ;) Ο δρόμος που ακολουθούσε στον ουρανό για να μεταφέρει από τη Στύγα «ιερό ύδωρ» χαρασσόταν επτάχρωμος. Αυτό ήταν το ουράνιο τόξο (εξού και στα ισπανικά λέγεται arco iris, δηλαδή το τόξο της Ίριδας).

Με την ορμή της βροχής έφθανε από τον Όλυμπο στη γη ή στη θάλασσα προκειμένου να βοηθήσει την ετοιμόγεννη Λητώ όταν με διαταγή της ζηλότυπης Ήρας «ουδείς τόπος φωτιζόμενος από τον Ήλιο» τη δεχόταν να γεννήσει (εμ, κι άλλα εξώγαμα του Δία, θα την άφηνε ήσυχη η κερατού;) Είχε όμως και άλλες υπηρεσίες ιδίως κοντά στην Ήρα. Αυτή έστρωνε το κρεβάτι της, βοηθούσε στον καλλωπισμό της ή άλειφε με ιερά μύρα τα θεία μέλη της (το κυρία τέλει κάτι άλλο;) Δεν απαξιούσε όμως να εκτελέσει παραγγελίες και θνητών όπως την παρουσιάζει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, όπου σπεύδει κατά παράκληση του Αχιλλέα να ζητήσει από τον Βορέα και τον Ζέφυρο να δυναμώσει την πυρά του νεκρού Πατρόκλου (εδώ λειτούργησε ως courier). Επίσης στην Ιλιάδα πείθει τον Αχιλλέα να ξαναμπεί στη μάχη, μόλις σκοτώνεται ο φίλος του Πάτροκλος κι ο Έκτορας θέλει να πάρει το πτώμα του Πάττυ (εδώ λειτούργησε ως Τένια Μακρή) .

Γενικά από όλες τις μυθολογικές ιστορίες διαφαίνεται καθαρά πως η Ίρις ήταν η ιδεατή ανθρωπόμορφη ιπτάμενη θεότητα της έννοιας του ατμοσφαιρικού φαινομένου του ουράνιου τόξου, προς τούτο και η στενή σχέση με την Ήρα (που δεν είναι τίποτα άλλο από αναγραμματισμός της λέξης Αήρ, σύμφωνα με κάποιους), θεότητα του αέρα και των καιρικών φαινομένων. Με λίγα λόγια, Φιλιππινέζα αγγέλα, το κορίτσι για όλες τις δουλειές, με βασικό μισθό και καθόλου χρόνο για έρωτες (με είδατε να γράφω για νταραβέρια της Ίριδας;) Επίσης ουράνια ελαιοχρωματίστρια με ειδικότητα στο delivery.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τα Κακά Κορίτσια.

ΕΡΙΣ: Κόρη της Νύκτας, θεά της ζήλειας, της διχόνοιας, του  τσακωμού και του ξεμαλλιάσματος. Αυτή ή καλόγρια παριστανόταν συχνά να κουτσαίνει ή να καμπουριάζει (ήταν κι ωραία κοπέλα). Παιδιά της ήταν ο Πόνος, η Λήθη, η Άτη (απάτη), ο Λοιμός, οι Μάχες, ο Φόνος και η Δυσνομία (η οικογένεια Άνταμς). Όταν οι θεοί δεν την κάλεσαν στο κοσμικό γεγονός της χρονιάς, δηλαδή στο γάμο της Θέτιδος με τον Πηλέα (των γονιών του Αχιλλέα), αυτή έξαλλη άφησε να κυλήσει στο στη δεξίωση ένα χρυσό μήλο με την επιγραφή «τη καλλίστη», δηλαδή στην καλύτερη. Αυτό ήταν το διάσημο Μήλον της Έριδος. Φυσικό ήταν οι θεές Αθηνά, Ήρα και Αφροδίτη να μαλλιοτραβηχτούν διεκδικώντας το μήλο (Μπορεί να ήταν θεές αλλά ήταν και κατίνες). Επελέγη τότε ο πρίγκηψ Πάρις για να διαλέξει ποια θα πάρει το μήλο. Στα καλλιστεία που ακολούθησαν, η Αθηνά, εκτός του ότι δήλωσε ότι θέλει να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά του Τρίτου κόσμου, έταξε στον Πάρι ότι θα τον έκανε το σοφότερο άνθρωπο επί γης. Η Ήρα του έταξε απίστευτη σωματική δύναμη (κι ένα οικόπεδο στα Καμένα Βούρλα). Η Αφροδίτη όμως, μεγάλη πουτάνα, του έταξε την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, την Ωραία Ελένη. Εννοείται ότι νικήτρια (Μις Φιρίκι) στέφθηκε η Αφροδίτη, μετά ο Πάρις έκλεψε την Ωραία Ελένη κι έτσι ξεκίνησε ο Τρωικός Πόλεμος. Ηθικό δίδαγμα: Κι εμένα δε με καλούν σε όλα τα πάρτυ, αλλά δεν κάνω κι έτσι.

ΑΡΠΥΙΕΣ: Θηλυκά τέρατα, αδελφές της αγγελιαφόρου των θεών Ίριδας. Ήταν προσωποποιήσεις του θυελλώδους ανέμου. Τα ονόματά τους ήταν Ποδάργη (όχι Ποδάγρα), Αελλώ (όπως το σινεμά) και Κελαινώ.  Τα τέρατα αυτά είχαν τη μορφή πουλιών με κεφάλι γυναίκας και σε αντίθεση με την αδελφή τους Ίριδα αυτές θεωρούνταν αγγελιαφόροι του Άδη (όπως τα ταχυδρομικά περιστέρια αλλά στο πιο Τσάκι, η κούκλα του Σατανά). Οι Άρπυιες υποτίθεται ότι άρπαζαν τα παιδιά και τις ψυχές των ανθρώπων. Για το λόγο αυτό τις απεικόνιζαν επάνω στους τάφους να κρατούν στα νύχια τους την ψυχή του νεκρού (Σκιάχτηκα).  Στον πιο διάσημο μύθο τους οι Άρπυιες υπήρξαν τιμωροί του Φινέα στη Βιθυνία της Θράκης. Ο μάντης Φινέας είχε τυφλωθεί από τον Δία επειδή απεκάλυπτε τις προθέσεις του στους ανθρώπους (τσάτσος), και έτσι ο Δίας του έστειλε τις Άρπυιες, που του άρπαζαν την τροφή ή τη λέρωναν με τις κουτσουλιές τους, ώστε ο Φινέας να είναι πάντα πεινασμένος (φανταστείτε να έχετε την πίτσα μπροστά σας και να τη χέσει ένα περιστέρι). Απ’αυτό το βάσανο τον έσωσαν δύο Αργοναύτες, ο Κάλαϊς κι ο Ζήτης, που κυνήγησαν τις κίσσες (είδαν κι απόειδαν με την ξώβεργα και τις πήραν στο κατόπι με το τουφέκι). Θα τις σκότωναν (Άρπυια στη γάστρα έχετε φάει; Λουκούμι!) αλλά τελικά έγινε κάποιο είδος συμβιβασμού: με τη μεσολάβηση της Ίριδας (αδερφούλα μας!), γλίτωσαν τη ζωή τους αλλά υποσχέθηκαν να επιστρέψουν στη σπηλιά τους και να μην ξαναχέσουν στο φαϊ του κόσμου.