Posts Tagged ‘Ηρακλής’

Αntonio Τempest - Νessus and Deianira

Σύζυγος του Ηρακλή. Μια φορά, ο Ηρακλής και η Δηιάνειρα ήθελαν να περάσουν ένα ποτάμι (είχαν να πάνε σε κάτι κουμπάρους τους). Ο Κένταυρος Νέσσος έκανε τον περαματάρη, αλλά μπορούσε να μεταφέρει στη ράχη του έναν άνθρωπο κάθε φορά (του είχε χαλάσει το σαμάρι). Πέρασε λοιπόν πρώτα τον Ηρακλή, και μετά επέστρεψε στην άλλη όχθη και πήρε στη ράχη του και τη Δηιάνειρα. Τότε όμως προσπάθησε είτε να την απαγάγει, είτε (σύμφωνα με άλλη εκδοχή) να τη βιάσει. Ο Ηρακλής, βλέποντάς τους από την άλλη όχθη του ποταμού, σημάδεψε καλά και τραυμάτισε καίρια τον Νέσσο με ένα βέλος του (Νέσσο, θα σε πονέσω). Ο Νέσσος, πεθαίνοντας, έδωσε μια ποσότητα από το αίμα του (Ρέζους αρνητικό) στη Δηιάνειρα λέγοντάς της πως, όταν της απιστήσει κάποτε ο Ηρακλής, θα τον ξανάφερνε κοντά της αλείφοντας τον χιτώνα του με αυτό (Μην το δοκιμάσετε στο σπίτι).

Μετά από χρόνια λοιπόν, όταν η Δηιάνειρα υποπτεύθηκε ότι ο Ηρακλής ερωτεύθηκε την Ιόλη (όχι το νερό), άλειψε με το αίμα του Κενταύρου τον χιτώνα του. O Ηρακλής, φορώντας τον και αδιαφορώντας για το ότι είχε γίνει κόκκινος εμπριμέ, καταλήφθηκε μετά από λίγο από τρομερούς πόνους, το δέρμα του τσουρούφλαγε αλλά όποτε προσπαθούσε να βγάλει το χιτώνα έβγαιναν μαζί και οι σάρκες του και στην απόγνωσή του συγκέντρωσε ξύλα στην κορυφή του όρους Οίτη και παρακάλεσε τον Φιλοκτήτη να ανάψει πυρά, πάνω στην οποία ανέβηκε και κάηκε. Μέχρι σήμερα, η υψηλότερη κορυφή της Οίτης ονομάζεται «Πυρά». Η Δηιάνειρα, μαθαίνοντας το γεγονός αυτό, αυτοκτόνησε. Άλλο ένα happy end της Ελληνικής μυθολογίας με ήρωες και θεούς να περνούν ανέμελες στιγμές ξεγνοιασιάς σε ανθισμένα λιβάδια. Με λίγα λόγια, πήγε να κάνει την κουτσουκέλα της με τον Νέσσο (σιγά μη δεν τον ήθελε, όσο νά’ναι ήταν ένας άνθρωπος με κάποια στοιχεία αλόγου…) και τελικά τον έκανε φλαμπέ τον Ηρακλή. Μπορεί αυτός να γλίτωσε από όλα τα τέρατα αλλά τελικά πήγε από φουστάνι.

Άτλας: Τιτάνας, γιος του Ιαπετού και αδελφός του Προμηθέα (λέγε με και ΔΕΗ). Στην Τιτανομαχία ήταν αρχηγός των Τιτάνων εναντίον των Θεών αλλά μετά την ήττα των πρώτων τιμωρήθηκε από το Δία να κουβαλάει πάντα στην πλάτη του την Ουράνια σφαίρα. Ένα λουμπάγκο σίγουρα θα το είχε αλλά υπέμενε καρτερικά το καθήκον μέχρι που έφτασε ο Ηρακλής ψάχνοντας τα μήλα των Εσπερίδων (κάτι σαν τα φιρίκια θα ήταν). Ο Άτλας προθυμοποιήθηκε να του τα φέρει αυτός από τον κήπο (θα είχε σκάλα μάλλον) εάν κρατούσε για λίγο ο Χέρκιουλιζ τη σφαίρα. Όταν γύρισε πίσω με τα φιρίκια όμως, το’παιξε Κινέζος και δεν έλεγε να ξαναπάρει το θόλο στους ώμους του (τώρα που ίσιωσα, σιγά μην ξανακουβαλήσω). Ο Ηρακλής όμως, παλιά καραβάνα, προσποιούμενος ότι θέλει λίγο βοήθεια για να κρατήσει το θόλο καλύτερα, κατάφερε να αφήσει στο μπουμπούνα Άτλαντα όλο το βάρος και να την κάνει με τα ξινόμηλα. Με λίγα λόγια, ένας αχθοφόρος που από την πολλή κουβάλα, το μυαλό του κατέβασε παροχή.

Ζήνα και Γαβριέλα: η επιτομή της διεστραμμένης μυθολογίας, η Ζήνα και η Γαβριέλα υπήρξαν αθάνατες ηρωίδες πολλών μύθων. Με ελληνικότατα ονόματα, ο Ηρόδοτος μάλιστα μνημονεύει μια κουνιάδα του Θεμιστοκλή ονόματι Γαβριέλα. Η γλώσσα που μιλούσαν έμοιαζε περισσότερο σε Ισλανδικά και Σανσκριτικά παρά Ελληνικά αλλά κοσμογυρισμένες κοπέλες ήταν, τι περιμένατε; Οι περιπέτειές τους τις έφεραν σε μακρινά ελληνικά βασίλεια που κυβερνούσαν μαύροι και Ασιάτες, μιας και είναι πασίγνωστο ότι η Ελλάδα τότε έβριθε Ζαϊρινών και Κορεατών. Αρκεί να επισκεφθεί κάποιος σήμερα την Κυψέλη για να βρει τους απογόνους τους. Οι πόλεις που έσωζαν οι Ηρακλήςwomen, όπως το Άργος, γίνονταν μαγικά παραθαλάσσιες, μην κοιτάτε που τώρα είναι πιο μέσα. Εβδομηντάχρονες θεές (βλέπε Ήρα) ξανάνιωναν και εμφανίζονταν ως 20χρονα τοπ μόντελ. Τα ρούχα των ανθρώπων της εποχής εκείνης ήταν ολόϊδια με αυτά στον Κόναν το Βάρβαρο. Με λίγα λόγια, δύο τσαμπουκαλεμένα κορίτσια, λίγο λαϊκές, που πήγαιναν διακοπές στη Λέσβο…